Χαιρετισμός Προέδρου Παγκόσμιας Ακαδημίας της Ρωμιοσύνης Ιερός Σύνδεσμος...

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ: ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΘΕΜΑΤΑ  

Μάθημα αρχαρίων με δάσκαλο τον Δημήτρη Βόγγολη

Ασκήσεις

ΑΣΚΗΣΕΙΣ Περπατώ και τραγουδώ=Βαδίζω καὶ ἀείδω.ή βαίνω και αείδω Η οργή σου μου κατέστρεψε την ζωή μου =Ἡ ὀργή σου τὴν ἐμὴν ζωήν ὤλεσε. Ἡ μῆνίς σου τὴν ἐμὴν ζωήν ὤλεσε. ἐμός, ἐμή, ἐμόν=(σημαίνει: δικός μου, δική μου, δικό μου) Τὸ ἐμὸν οἴκημα τοῦτό ἐστιν.= «Το δικό μου σπίτι είναι αυτό εδώ.»Αυτό το κείμενο παραπάνω θα το αντιγράψεις και θα μου το στείλεις. 🎶 Ἀείδω — Όλοι οι χρόνοι (Οριστική) 🌟 Ενεργητική φωνή Ενεστώτας ἀείδω ἀείδεις ἀείδει ἀείδομεν ἀείδετε ἀείδουσι(ν) Παρατατικός ᾖδον ᾖδες ᾖδε(ν) ᾖδομεν ᾖδετε ᾖδον Μέλλοντας ᾄσομαι / ἀείσω ᾄσῃ / ἀείσεις ᾄσει / ἀείσει ᾀσόμεθα / ἀείσομεν ᾄσεσθε / ἀείσετε ᾄσονται / ἀείσουσι(ν) (Ο μέλλοντας έχει και συντετμημένη μορφή ᾄσομαι.) Αόριστος ᾖσα ᾖσας ᾖσε(ν) ᾖσαμεν ᾖσατε ᾖσαν Παρακείμενος ᾖδα ᾖδας ᾖδε(ν) ᾖμεν ᾖτε ᾖσι(ν) Υπερσυντέλικος ᾖδη ᾖδης ᾖδει(ν) ᾖδεμεν ᾖδετε ᾖδεσαν 🌿 Μέση – Παθητική φωνή Ενεστώτας ἀείδομαι ἀείδῃ ἀείδεται ἀειδόμεθα ἀείδεσθε ἀείδονται Παρατατικός ᾠδούμην ᾠδοῦ ᾠδεῖτο ᾠδούμεθα ᾠδεῖσθε ᾠδοῦντο Μέλλοντας ᾄσομαι ᾄσῃ ᾄσεται ᾀσόμεθα ᾄσεσθε ᾄσονται Αόριστος (μέσος) ᾐσάμην ᾔσω ᾔσατο ᾐσάμεθα ᾔσασθε ᾔσαντο (Παθητικός αόριστος δεν απαντάται.) Παρακείμενος – Παθητικός ᾖσμαι ᾖσαι ᾖσται ᾖσμεθα ᾖσθε ᾖσται Υπερσυντέλικος – Παθητικός ᾖσμην ᾖσο ᾖστο ᾖσμεθα ᾖσθε ᾖντο ὄλλυμι — Κλίση στους χρόνους (Οριστική) 🌟 Ενεργητική φωνή Ενεστώτας ὄλλυμι ὄλλυς ὄλλυσι(ν) ὄλλυμεν ὄλλυτε ὄλλυσι(ν) Παρατατικός ὤλλυν ὤλλυς ὤλλυ ὤλλυμεν ὤλλυτε ὤλλυον Μέλλοντας ὀλέσω ὀλέσεις ὀλέσει ὀλέσομεν ὀλέσετε ὀλέσουσι(ν) Αόριστος ὤλεσα ὤλεσας ὤλεσε(ν) ὠλέσαμεν ὠλέσατε ὤλεσαν Παρακείμενος ὀλώλεκα ὀλώλεκας ὀλώλεκε(ν) ὀλωλέκαμεν ὀλωλέκατε ὀλώλεκαν Υπερσυντέλικος ὠλωλέκη ὠλωλέκης ὠλωλέκει(ν) ὠλωλέκεμεν ὠλωλέκετε ὠλωλέκεσαν 🌿 Μέση – Παθητική φωνή Ενεστώτας ὄλλυμαι ὄλλυσαι ὄλλυται ὀλλύμεθα ὄλλυσθε ὄλλυνται Παρατατικός ὠλλύμην ὤλλυσο ὤλλυτο ὠλλύμεθα ὤλλυσθε ὤλλυντο Μέλλοντας ὀλοῦμαι ὀλοῦ ὀλεῖται ὀλούμεθα ὀλεῖσθε ὀλοῦνται Αόριστος (μέσος) ὠλόμην ὤλου ὤλετο ὠλόμεθα ὤλεσθε ὤλοντο Παρακείμενος – Παθητικός ὄλωλα ὄλωλας ὄλωλε(ν) ὄλωλαμεν ὄλωλατε ὄλωλαν (σημασία: «είμαι χαμένος, έχω αφανιστεί») Υπερσυντέλικος – Παθητικός ὠλώλειν ὠλώλεις ὠλώλει ὠλώλειμεν ὠλώλειτε ὠλώλεισαν

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΔΑ με δάσκαλο τον Δημήτρη Βόγγολη.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ (19/1/2026)

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ (19/1/2026): ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ  

Σχολικό Θεατρικό ΙΙ «Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο» προέρχεται από το φιλοσοφικό δοκίμιο του Αλμπέρ Καμύ «Ο Μύθος του Σίσυφου» (Le Mythe de Sisyphe), που εκδόθηκε το 1942. Σε αυτό το έργο, ο Καμύ εξερευνά την έννοια του παραλόγου και την ανθρώπινη αναζήτηση νοήματος σε έναν κόσμο που δεν προσφέρει απαντήσεις. Ο Σίσυφος, καταδικασμένος να σπρώχνει αιώνια έναν βράχο στην κορυφή ενός βουνού μόνο για να τον βλέπει να κυλά ξανά προς τα κάτω, γίνεται το σύμβολο του ανθρώπου που, παρά την ατέρμονη και μάταιη προσπάθεια, επιλέγει να ζήσει με επίγνωση και αξιοπρέπεια. Ο Καμύ καταλήγει πως η συνειδητή αποδοχή της μοίρας και η εξέγερση απέναντι στην παραλλαγή της ύπαρξης είναι η πηγή μιας βαθιάς, σχεδόν ηρωικής ευτυχίας. Εδώ παρουσιάζουμε την ίδια τη Σισύφεια αλήθεια σαν να ήταν δύο φωνές μέσα μας: μία που αγωνίζεται και μία που αμφισβητεί. 🗣️ Διάλογος: «Δύο Φωνές ο Σίσυφος και η σκιά του » Σίσυφος: Κάθε πρωί, ο ίδιος βράχος. Κάθε βράδυ, η ίδια πτώση. Μα δεν είμαι δέσμιος της πέτρας, είμαι εκείνος που την ορίζει. Σκιά του Σίσυφου: Και γιατί; Γιατί να τον ανεβάζεις ξανά; Δεν κουράστηκες; Σίσυφος: Κουράστηκα. Μα μέσα στην κούραση, γεννιέται η συνείδηση. Δεν είναι η κορυφή που ζητώ—είναι το βήμα. Σκιά: Τότε είσαι τυφλός. Τυφλός από πείσμα ή από φόβο; Σίσυφος: Ίσως από ελπίδα. Κι αν ο κόσμος είναι κύκλος, κάθε μου ώθηση αφήνει ένα ίχνος. Ίσως για κάποιον άλλον. Ίσως για μένα. Σκιά: Εσύ είσαι η μοίρα σου λοιπόν; Δεν υπάρχει σωτηρία; Σίσυφος: Η σωτηρία δεν είναι να τελειώσει ο βράχος. Είναι να κοιτάζω την πτώση και να μην γίνομαι στάχτη. Να λέω: «είμαι εδώ ακόμα.» κατεβαίνει ο Σίσυφος την πλαγιά, όχι πια μόνος, αλλά με την εσωτερική φωνή του να αποκτά πρόσωπο. Σε αυτή τη δεύτερη σκηνή, μεταφερόμαστε μετά την πτώση του βράχου… εκεί που το φως είναι λιγότερο, αλλά η αλήθεια πιο έντονη. 🎭 Σκηνή ΙΙ: «Η Πτώση και το Χάραμα» (Σκοτεινό φόντο. Ο Σίσυφος κάθεται δίπλα στον βράχο. Η Σκιά τον πλησιάζει αργά.) Σκιά :Το φως έσβησε… και μαζί του η βεβαιότητα. Τι έχεις τώρα, εκτός από το βάρος; Σίσυφος: Το βάρος είναι αυτό που με θυμάται. Αν μείνω ακίνητος, χάνομαι. Αν προχωρήσω είμαι ελαφρύτερος. Σκιά: Κι αν κάθε βήμα είναι χωρίς νόημα; Σίσυφος :Τότε φτιάχνω νόημα εγώ. Όπως ο ποιητής δεν περιμένει έμπνευση, αλλά γράφει στη σιωπή. Σκιά: Είσαι εσύ ο ποιητής της πέτρας; Σίσυφος Ίσως. Ίσως αυτή η πέτρα είναι το ποίημα που δεν τελειώνει ποτέ. (Αργά, μια ακτίνα φωτός πέφτει στον βράχο. Η Σκιά αρχίζει να ξεθωριάζει.) Σκιά: Κι αν μια μέρα ο βράχος δεν ξαναπέσει; Σίσυφος: Τότε θα πάω να τον φέρω πίσω. Γιατί μέσα στη δράση βρήκα τον εαυτό μου, όχι στη λύτρωση. ο Σίσυφος συναντά κάποιον άλλο, ίσως έναν άνθρωπο της πόλης, που αγνοεί τον μύθο αλλά ζει τη δική του σισύφεια αλήθεια χωρίς να το ξέρει; • Όμως η πράξη αυτή δεν είναι τιμωρία. Είναι καθρέφτης της ανθρώπινης προσπάθειας: δουλειά, προσπάθεια, έρωτας, δημιουργία—τίποτα δεν μένει για πάντα, και όμως το ξανακάνουμε. • Η συνείδηση μέσα στην ματαιότητα Το σημαντικό είναι πως ο Σίσυφος γνωρίζει. Κάθε φορά που ο βράχος γλιστρά, εκείνος αναγνωρίζει τη μοίρα του. Αυτή η συνείδηση τον κάνει όχι θύμα, αλλά ήρωα της αντίστασης. Όπως κι εμείς, όταν καταλαβαίνουμε την ματαιότητα, αλλά συνεχίζουμε να ζούμε με πάθος. • Η ελευθερία μέσα στην επανάληψη Ο Καμύ. λέει: «Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.» Όχι γιατί δεν υποφέρει, αλλά γιατί επιλέγει να βρίσκει νόημα στη δική του πορεία, μέσα στην επανάληψη. Το ίδιο και εμείς: μέσα στην καθημερινότητα, μπορούμε να διαλέξουμε το πώς θα νοηματοδοτήσουμε τη ζωή μας. • Δημήτρης Βόγγολης 2025