ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ: ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΘΕΜΑΤΑ  

Μάθημα αρχαρίων με δάσκαλο τον Δημήτρη Βόγγολη

Ασκήσεις

ΑΣΚΗΣΕΙΣ Περπατώ και τραγουδώ=Βαδίζω καὶ ἀείδω.ή βαίνω και αείδω Η οργή σου μου κατέστρεψε την ζωή μου =Ἡ ὀργή σου τὴν ἐμὴν ζωήν ὤλεσε. Ἡ μῆνίς σου τὴν ἐμὴν ζωήν ὤλεσε. ἐμός, ἐμή, ἐμόν=(σημαίνει: δικός μου, δική μου, δικό μου) Τὸ ἐμὸν οἴκημα τοῦτό ἐστιν.= «Το δικό μου σπίτι είναι αυτό εδώ.»Αυτό το κείμενο παραπάνω θα το αντιγράψεις και θα μου το στείλεις. 🎶 Ἀείδω — Όλοι οι χρόνοι (Οριστική) 🌟 Ενεργητική φωνή Ενεστώτας ἀείδω ἀείδεις ἀείδει ἀείδομεν ἀείδετε ἀείδουσι(ν) Παρατατικός ᾖδον ᾖδες ᾖδε(ν) ᾖδομεν ᾖδετε ᾖδον Μέλλοντας ᾄσομαι / ἀείσω ᾄσῃ / ἀείσεις ᾄσει / ἀείσει ᾀσόμεθα / ἀείσομεν ᾄσεσθε / ἀείσετε ᾄσονται / ἀείσουσι(ν) (Ο μέλλοντας έχει και συντετμημένη μορφή ᾄσομαι.) Αόριστος ᾖσα ᾖσας ᾖσε(ν) ᾖσαμεν ᾖσατε ᾖσαν Παρακείμενος ᾖδα ᾖδας ᾖδε(ν) ᾖμεν ᾖτε ᾖσι(ν) Υπερσυντέλικος ᾖδη ᾖδης ᾖδει(ν) ᾖδεμεν ᾖδετε ᾖδεσαν 🌿 Μέση – Παθητική φωνή Ενεστώτας ἀείδομαι ἀείδῃ ἀείδεται ἀειδόμεθα ἀείδεσθε ἀείδονται Παρατατικός ᾠδούμην ᾠδοῦ ᾠδεῖτο ᾠδούμεθα ᾠδεῖσθε ᾠδοῦντο Μέλλοντας ᾄσομαι ᾄσῃ ᾄσεται ᾀσόμεθα ᾄσεσθε ᾄσονται Αόριστος (μέσος) ᾐσάμην ᾔσω ᾔσατο ᾐσάμεθα ᾔσασθε ᾔσαντο (Παθητικός αόριστος δεν απαντάται.) Παρακείμενος – Παθητικός ᾖσμαι ᾖσαι ᾖσται ᾖσμεθα ᾖσθε ᾖσται Υπερσυντέλικος – Παθητικός ᾖσμην ᾖσο ᾖστο ᾖσμεθα ᾖσθε ᾖντο ὄλλυμι — Κλίση στους χρόνους (Οριστική) 🌟 Ενεργητική φωνή Ενεστώτας ὄλλυμι ὄλλυς ὄλλυσι(ν) ὄλλυμεν ὄλλυτε ὄλλυσι(ν) Παρατατικός ὤλλυν ὤλλυς ὤλλυ ὤλλυμεν ὤλλυτε ὤλλυον Μέλλοντας ὀλέσω ὀλέσεις ὀλέσει ὀλέσομεν ὀλέσετε ὀλέσουσι(ν) Αόριστος ὤλεσα ὤλεσας ὤλεσε(ν) ὠλέσαμεν ὠλέσατε ὤλεσαν Παρακείμενος ὀλώλεκα ὀλώλεκας ὀλώλεκε(ν) ὀλωλέκαμεν ὀλωλέκατε ὀλώλεκαν Υπερσυντέλικος ὠλωλέκη ὠλωλέκης ὠλωλέκει(ν) ὠλωλέκεμεν ὠλωλέκετε ὠλωλέκεσαν 🌿 Μέση – Παθητική φωνή Ενεστώτας ὄλλυμαι ὄλλυσαι ὄλλυται ὀλλύμεθα ὄλλυσθε ὄλλυνται Παρατατικός ὠλλύμην ὤλλυσο ὤλλυτο ὠλλύμεθα ὤλλυσθε ὤλλυντο Μέλλοντας ὀλοῦμαι ὀλοῦ ὀλεῖται ὀλούμεθα ὀλεῖσθε ὀλοῦνται Αόριστος (μέσος) ὠλόμην ὤλου ὤλετο ὠλόμεθα ὤλεσθε ὤλοντο Παρακείμενος – Παθητικός ὄλωλα ὄλωλας ὄλωλε(ν) ὄλωλαμεν ὄλωλατε ὄλωλαν (σημασία: «είμαι χαμένος, έχω αφανιστεί») Υπερσυντέλικος – Παθητικός ὠλώλειν ὠλώλεις ὠλώλει ὠλώλειμεν ὠλώλειτε ὠλώλεισαν

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΔΑ με δάσκαλο τον Δημήτρη Βόγγολη.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ (19/1/2026)

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ (19/1/2026): ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ  

Σχολικό Θεατρικό ΙΙ «Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο» προέρχεται από το φιλοσοφικό δοκίμιο του Αλμπέρ Καμύ «Ο Μύθος του Σίσυφου» (Le Mythe de Sisyphe), που εκδόθηκε το 1942. Σε αυτό το έργο, ο Καμύ εξερευνά την έννοια του παραλόγου και την ανθρώπινη αναζήτηση νοήματος σε έναν κόσμο που δεν προσφέρει απαντήσεις. Ο Σίσυφος, καταδικασμένος να σπρώχνει αιώνια έναν βράχο στην κορυφή ενός βουνού μόνο για να τον βλέπει να κυλά ξανά προς τα κάτω, γίνεται το σύμβολο του ανθρώπου που, παρά την ατέρμονη και μάταιη προσπάθεια, επιλέγει να ζήσει με επίγνωση και αξιοπρέπεια. Ο Καμύ καταλήγει πως η συνειδητή αποδοχή της μοίρας και η εξέγερση απέναντι στην παραλλαγή της ύπαρξης είναι η πηγή μιας βαθιάς, σχεδόν ηρωικής ευτυχίας. Εδώ παρουσιάζουμε την ίδια τη Σισύφεια αλήθεια σαν να ήταν δύο φωνές μέσα μας: μία που αγωνίζεται και μία που αμφισβητεί. 🗣️ Διάλογος: «Δύο Φωνές ο Σίσυφος και η σκιά του » Σίσυφος: Κάθε πρωί, ο ίδιος βράχος. Κάθε βράδυ, η ίδια πτώση. Μα δεν είμαι δέσμιος της πέτρας, είμαι εκείνος που την ορίζει. Σκιά του Σίσυφου: Και γιατί; Γιατί να τον ανεβάζεις ξανά; Δεν κουράστηκες; Σίσυφος: Κουράστηκα. Μα μέσα στην κούραση, γεννιέται η συνείδηση. Δεν είναι η κορυφή που ζητώ—είναι το βήμα. Σκιά: Τότε είσαι τυφλός. Τυφλός από πείσμα ή από φόβο; Σίσυφος: Ίσως από ελπίδα. Κι αν ο κόσμος είναι κύκλος, κάθε μου ώθηση αφήνει ένα ίχνος. Ίσως για κάποιον άλλον. Ίσως για μένα. Σκιά: Εσύ είσαι η μοίρα σου λοιπόν; Δεν υπάρχει σωτηρία; Σίσυφος: Η σωτηρία δεν είναι να τελειώσει ο βράχος. Είναι να κοιτάζω την πτώση και να μην γίνομαι στάχτη. Να λέω: «είμαι εδώ ακόμα.» κατεβαίνει ο Σίσυφος την πλαγιά, όχι πια μόνος, αλλά με την εσωτερική φωνή του να αποκτά πρόσωπο. Σε αυτή τη δεύτερη σκηνή, μεταφερόμαστε μετά την πτώση του βράχου… εκεί που το φως είναι λιγότερο, αλλά η αλήθεια πιο έντονη. 🎭 Σκηνή ΙΙ: «Η Πτώση και το Χάραμα» (Σκοτεινό φόντο. Ο Σίσυφος κάθεται δίπλα στον βράχο. Η Σκιά τον πλησιάζει αργά.) Σκιά :Το φως έσβησε… και μαζί του η βεβαιότητα. Τι έχεις τώρα, εκτός από το βάρος; Σίσυφος: Το βάρος είναι αυτό που με θυμάται. Αν μείνω ακίνητος, χάνομαι. Αν προχωρήσω είμαι ελαφρύτερος. Σκιά: Κι αν κάθε βήμα είναι χωρίς νόημα; Σίσυφος :Τότε φτιάχνω νόημα εγώ. Όπως ο ποιητής δεν περιμένει έμπνευση, αλλά γράφει στη σιωπή. Σκιά: Είσαι εσύ ο ποιητής της πέτρας; Σίσυφος Ίσως. Ίσως αυτή η πέτρα είναι το ποίημα που δεν τελειώνει ποτέ. (Αργά, μια ακτίνα φωτός πέφτει στον βράχο. Η Σκιά αρχίζει να ξεθωριάζει.) Σκιά: Κι αν μια μέρα ο βράχος δεν ξαναπέσει; Σίσυφος: Τότε θα πάω να τον φέρω πίσω. Γιατί μέσα στη δράση βρήκα τον εαυτό μου, όχι στη λύτρωση. ο Σίσυφος συναντά κάποιον άλλο, ίσως έναν άνθρωπο της πόλης, που αγνοεί τον μύθο αλλά ζει τη δική του σισύφεια αλήθεια χωρίς να το ξέρει; • Όμως η πράξη αυτή δεν είναι τιμωρία. Είναι καθρέφτης της ανθρώπινης προσπάθειας: δουλειά, προσπάθεια, έρωτας, δημιουργία—τίποτα δεν μένει για πάντα, και όμως το ξανακάνουμε. • Η συνείδηση μέσα στην ματαιότητα Το σημαντικό είναι πως ο Σίσυφος γνωρίζει. Κάθε φορά που ο βράχος γλιστρά, εκείνος αναγνωρίζει τη μοίρα του. Αυτή η συνείδηση τον κάνει όχι θύμα, αλλά ήρωα της αντίστασης. Όπως κι εμείς, όταν καταλαβαίνουμε την ματαιότητα, αλλά συνεχίζουμε να ζούμε με πάθος. • Η ελευθερία μέσα στην επανάληψη Ο Καμύ. λέει: «Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.» Όχι γιατί δεν υποφέρει, αλλά γιατί επιλέγει να βρίσκει νόημα στη δική του πορεία, μέσα στην επανάληψη. Το ίδιο και εμείς: μέσα στην καθημερινότητα, μπορούμε να διαλέξουμε το πώς θα νοηματοδοτήσουμε τη ζωή μας. • Δημήτρης Βόγγολης 2025

Βόγγολης Δημήτρης Αγαπημένα · 18 Δεκεμβρίου 2025 στις 8:25 μ.μ. · Του Δημήτρη Βόγγολη Σπεύσιππος και οι Ειδητικοί Αριθμοί του Πλάτωνος Το 348 π.Χ ο Σπεύσιππος διαδέχθηκε ως ανιψιός του Πλάτωνος την διεύθυνση της Ακαδημίας Αθηνών, όπου παρέμεινε μέχρι το 339 π.Χ. Κατά την εποχή εκείνη ελέγετο ότι κανείς δεν μπορούσε ν ανταποδώσει στις ατάκες του Διογένη ο οποίος ήτο αναρχικός στη σκέψη και την πράξη, κοσμοπολίτης που γύριζε αδέσποτος εντός και εκτός Αττικής, μα πάνω απ' όλα φιλόσοφος performer με απαράμιλλο ταλέντο στην πανηγυρική γελοιοποίηση και διάλυση κάθε αξίας και θεσμού της οργανωμένης κοινωνίας, αλλά βρήκε τον δάσκαλό του από τον Σπεύσιππο. Πράξη Α΄ – Η Ακαδημία Σκηνικό: Κήπος με κίονες, φορείο, μαθητές γύρω. Φωτισμός χρυσαφένιος. Σκηνή 1: (Ο Σπεύσιππος μεταφέρεται σε φορείο από μαθητές. Ο Διογένης μπαίνει με ραβδί.) Διογένης: «Τι την θέλεις τη ζωή σου, Σπεύσιππε, να διδάσκεις χωρίς πόδια;» Σπεύσιππος: «Ο Νους μεταδίδει διδασκαλίαν, και όχι οι πόδες.»(ιστορική ατάκα) (Ο Χορός γελά και χειροκροτεί. Ο Διογένης μένει σιωπηλός.) Πράξη Β΄ – Το Πανδοχείο Σκηνικό: Σκοτεινό καπηλειό με τραπέζια, κόκκινα φώτα, ήχοι αυλού. Σκηνή 1: (Ο Διογένης βλέπει τον Δημοσθένη να κρύβεται.) Διογένης: «Δημοσθένη, όσο περισσότερο μπαίνεις μέσα, τόσο περισσότερο βυθίζεσαι!» (Ο Χορός γελά, ο Δημοσθένης φεύγει ντροπιασμένος.) Πράξη Γ΄ – Η Φιλοσοφική Αντιπαράθεση Σκηνικό: Κήπος της Ακαδημίας. Πράσινος φωτισμός, ήχοι πουλιών. Δύο καθίσματα αντικριστά. Σκηνή: Στην αγορά της Αθήνας Ο Δημοσθένης περπατάει με σοβαρότητα, κρατώντας ειλητάρια λόγων. Ξαφνικά, στη γωνία, βλέπει τον Διογένη να βγαίνει από το πιθάρι του, με το βλέμμα του να λάμπει ειρωνικά. Διογένης (με σαρκασμό): «Ω, Δημοσθένη! Πάλι με λόγια γεμίζεις τον αέρα; Ήρθες να πείσεις και τα περιστέρια;» Δημοσθένης (τρομαγμένος, ψιθυρίζει): «Αλίμονο… ο κυνικός! Αν αρχίσει να με ξεγυμνώνει με τα λόγια του, θα γίνω περίγελως…» Κοιτάζει γύρω του, και πριν καν ο Διογένης προλάβει να πλησιάσει, ο Δημοσθένης μαζεύει τα ειλητάρια του και τρέχει να κρυφτεί πίσω από μια στοά. Διογένης (γελώντας δυνατά): «Να λοιπόν ο ρήτορας που φοβάται την αλήθεια! Ούτε οι λόγοι του δεν τον σώζουν από τον ίδιο του τον φόβο.» (ο ρήτορας που τρέχει να κρυφτεί μπροστά στον κυνικό φιλόσοφο, σαν να παραδέχεται ότι η δύναμη του λόγου δεν αρκεί απέναντι στην ωμή ελευθερία του Διογένη). Σκηνή 1: Σπεύσιππος: «Το Εν και η Αόριστη Δυάς γεννούν τους Ειδητικούς Αριθμούς. Από αυτούς προκύπτουν τα αισθητά.» Διογένης: «Αριθμοί, επίπεδα, σκαλοπάτια! Μα η ζωή είναι απλή: ψωμί, κρασί και λίγη σκιά.» Σπεύσιππος: «Εγώ αποποιούμαι την θεωρία του Πλάτωνος. Αναγνωρίζω μόνο τους μαθηματικούς αριθμούς. Το Αγαθό δεν υπάρχει εξ αρχής· είναι προϊόν εξελικτικής πορείας.» «Άρα το Αγαθό σου χρειάζεται χρόνο για να ψηθεί, σαν φακές στο καζάνι!» (Ο Χορός γελά, αλλά αναγνωρίζει τη σοβαρότητα του Σπεύσιππου.) Πράξη Δ΄ – Η Πυθαγορική Αριθμολογία Σκηνικό: Σκηνή με μεγάλους φωτισμένους αριθμούς (1–10) που ανάβουν όταν αναφέρονται. Σκηνή 1: Σπεύσιππος: «10: το Αγαθό, 9: η Κίνηση, 8: ο Έρως, 7: η Νόηση, 6: η Ζωή, 5: τα Αισθητά, 4: τα Γεωμετρικά, 3: ο Μαθηματικός Αριθμός, 2: το Άπειρο, 1: η Ενότητα.» Διογένης: «Κι εγώ λέω: 1 πιθάρι για σπίτι, 2 χέρια για να ζητιανεύω, 3 σκυλιά για παρέα!» (Ο Χορός σχολιάζει: «Ο Διογένης γελοιοποιεί, ο Σπεύσιππος θεμελιώνει.») Πράξη Ε΄ – Επίλογος Σκηνικό: Σκοτεινό σκηνικό, μπλε φωτισμός σαν νυχτερινός ουρανός, γραφείο με πάπυρο. Σκηνή 1: (Σπεύσιππος γράφει επιστολή προς τον Βασιλιά Φίλιππο Β΄.) Διογένης: «Γράφεις σε βασιλιάδες, Σπεύσιππε; Εγώ γράφω μόνο στον άνεμο.»