20260406
Καρατζολίτικες ομορφιές(Βιογραφία)
Η ζωή στις πηγές του ποταμού Μάτι η Ιστορία του και άλλα ζωτικά δρώμενα. Μια μαρτυρία του Δημήτρη Βόγγολη
Όταν ένα ποτάμι βγαίνει από τις πρόποδες του Ολύμπου δεν μπορεί παρά να είναι και το νερό του θεϊκό, καθαρό και να σφύζει από ζωή εμβίων όντων με Χέλια, Καραβίδες, Βίδρες, σπάνιο είδος, οι οποίες μερικές φορές έπαιρναν τη στάση της προσευχής έμοιαζαν να δίδουν στωικά την καλλίτερη απάντηση στη γελαστή Κουκουβάγια ωσάν να της έλεγαν «Άσε τα γέλια και κάνε μια προσευχή, μήπως και δούμε καμιά άσπρη μέρα » διάφορα ψάρια μεταξύ αυτών και η περίφημη Τούρνα, η ασημένια Πάπια με το πράσινο κεφάλι η οποία ήταν ένα από τα σπάνια είδη της πανίδος στο Μάτι
Παρακαταθήκη αρχείο στην κοινότητα, αλλά και από τους παππούδες μας έχουμε την μαρτυρία ότι το σύμβολο και έμβλημα του χωριού μας είναι η ασημένια Πάπια από την οποία το χωριό έλαβε την ονομασία του .
Φρονώ ότι πρέπει να τεθεί σε όλα τα δημόσια έγγραφα των εχόντων σχέση με το χωριό, διαδίκτυα κλπ. ώστε να γίνει σημαία ταυτότητας , σύμβολο και έμβλημα, αναγνωρισιμότητας του Χωριού μας.
Οι καμάρες χωρίζουν το ποτάμι από το Γυαλί, ένα άνοιγμα σαν λίμνη βάθους αρκετών μέτρων.
Την εποχή εκείνη να αναβλύζει το νερό συνέχεια από τον πυθμένα και με τον μύθο ότι μέσα υπάρχει ολόκληρη πόλη με εκκλησία και το Ιερό του Πλούτωνα με δράκοντες να φυλάνε τις πύλες να σκάβουν και να αναταράσσουν το νερό και να κυριαρχεί ο φόβος στον καθένα που θα επιχειρούσε να κολυμπήσει σ αυτό .
(Εδώ στο γυαλί του ποταμού Μάτι στις πύλες του Άδη διατραγωδείται ένα ιστορικό και Συμπαντικό ανοσιούργημα. Το μοναδικό στην ιστορία και τον πλανήτη γεγονός το οποίο επιχειρώ να αναδείξω γιατί διέφυγε, από την Ελληνική και παγκόσμια διανόηση από την Αυγή του Ανθρώπου.
Όταν ο Δίας, έκλεψε την πανέμορφη κόρη του Αίσωπου, Θεού των ποταμών και προσπαθούσε να εντοπίσει τον απαγωγέα, ο Σίσυφος τον διαβεβαίωσε ότι τον γνώριζε και θα μπορούσε να τον καταμαρτυρήσει, εάν του πρόσφερε μια πηγή νερού στην κορυφή ενός βουνού.
Ο Αίσωπος, άνοιξε στην κορυφή του βράχου της ακροναυπλίας, την γνωστή πηγή νερού και ο Σίσυφος, κατέδωσε τον Δία, τον απαγωγέα της κόρης του.
Ο Δίας, θύμωσε και για να τιμωρήσει τον Σίσυφο, έστειλε τον Θάνατο να τον συλλάβει και να τον οδηγήσει στον Άδη.
Ο πανέξυπνος Σίσυφος, αλυσόδεσε τον Θάνατο, ταπεινώνοντας τις εξουσιαστικές δυνάμεις του Ανθρώπου. Έτσι ο Δίας έστειλε τον ισχυρό Θεό του πολέμου, τον Άρη, για να ελευθερώσει τον Θάνατο, ο οποίος συνέλαβε τον Σίσυφο και τον φυλάκισε στον Άδη. Φεύγοντας ο πανέξυπνος Σίσυφος από τη Γη, ζήτησε από την Γυναίκα του Μερόπη, να μην προσφέρει σπονδές για τον νεκρό. Να μην αποδεχθεί δηλαδή, ως τετελεσμένο και οριστικόν, τον θάνατό του. Και τούτο, γιατί ήθελε να επανέλθει στην ζωή του Άνω Κόσμου.
Όταν ο Άδης διαπίστωσε, ότι μόνο ο Σίσυφος δεν είχε, δια των σπονδών αυτών, αποδεχθεί ως τετελεσμένο τον θάνατό του, του εζήτησε να μηνύσει στην Μερόπη να προσφέρει τις καθιερωμένες σπονδές. Ο Σίσυφος, του είπε ότι μόνο με την φυσική του παρουσία στον Άνω Κόσμο, θα ήταν δυνατόν να πεισθεί η Μερόπη. Έτσι και έγινε. Αλλά ο Σίσυφος, αφού ανέβηκε στην Γη, δεν ξαναγύρισε στον Άδη. Έζησε πολλά χρόνια αγωνιζόμενος υπέρ του κοινού καλού, σηματοδοτώντας την άσβεστη επιθυμία για ζωή αλλά και την Αθανασία των Δημιουργών.
Στην αλληγορία αυτού του μύθου, ο Σίσυφος, αντιστρατεύεται τους Θεούς Δυνάστες του και αναδεικνύει την Θεότητα της Γυναίκας, σύμβολο της Γνώσης και της Σοφίας, του Έρωτα, της Δημιουργίας και της Πραότητας.
Γεγονός το οποίο στέρησε την Μερόπη να προσφέρει το προνόμιό της τον Έρωτά της στον Σίσυφο, να τον ανεβάσει στα φτερά της ,να τον κάνει όμοιόν της, δηλαδή γνώστη της Αλήθειας, σοφό και δημιουργό να συν τήξουν το φωτεινό και αήττητο δίπολο Άνδρα-Γυναίκα. Να ανεβάσουν από κοινού τον πυρωμένο βράχο στην κορυφή του βουνού που είναι κρυμμένη η αλήθεια. Στο ψηλότερο σημείο που θεάζεται ο κόσμος.
Ενδεικτικό της θεϊκής αποστολής του Ανθρώπου. Ο Σίσυφος γιος του Αιόλου και της Εναρέτης, πρώτος βασιλιάς της Κορίνθου, ήταν ο εξυπνότερος και ο δημιουργικότερος Άνθρωπος της εποχής του. Ο Σίσυφος παρά τις εντολές του εξουσιαστή θεού, βοήθησε τους Ανθρώπους και τιμωρήθηκε από τον Δία να κουβαλά τον βράχο μέχρι την κορυφή του βουνού, που πριν φθάσει πάντα κατρακυλά μέχρι τα ριζώματα του βουνού και να επαναλαμβάνεται στο διηνεκές. Η Μερόπη θεά και Μούσα του έρωτα είχε την εντολή από τις πέραν του Ολύμπου θεϊκές δυνάμεις να παντρευτεί τον Σίσυφο τον πρώτο , έξυπνο και δημιουργικό άνδρα της εποχής της.
Η Μερόπη έχει εμφυτευμένο μέσα της το θείο χάρισμα να εκπέμπει τη σαγήνη της θεϊκής θηλυκότητά της και να είναι χωρίς όρια ποθητή).
Η ζωή μου όλη είναι το Μάτι, γι αυτό και την απόσταση από Αθήνα για το χωριό την μετρώ μέχρι τις πηγές αφού δεν παραλείπω να περάσω πρώτα απ΄΄ εκεί.
Το νερό τότε κάτω από τις καμάρες ήταν στα δυο μέτρα , τα γίδια περνούσαν κολυμπώντας από την μια άκρη στην άλλη και εγώ μικρός στα 6 μου ανέβαινα στον τράγο (Τσάπο) με το μεγάλο κυπρί βαρκάδα για να περάσω απέναντι στην άλλη πλευρά της όχθης.
Πάνω από τις καμάρες και τον σημερινό δρόμο αυτές οι σπηλιές στα παλαιότερα χρόνια έβγαζαν νερό στην εποχή μου, έβγαζαν επίσης και έναν δροσερό αέρα το καλοκαίρι γι αυτό και τα γίδια αλλά και εμείς τις προτιμούσαμε.
Όντας μεσημέρι έβγαζα το ψωμί από τον τρουβά καλούσα να έρθει κοντά μου η ήμερη τσίπα γίδα (τσίπα αυτή με πολύ μικρά αυτιά) πίστευα πως επειδή έκανε τα πιο όμορφα κατσικάκια , είχε και το καλλίτερο γάλα.
Ξάπλωνα κοντά στις αέρινες σπηλιές και με το κεφάλι κάτω από τα μαστάρια της τσίπας στο ένα χέρι κρατούσα το ψωμί το δάγκωνα και με το άλλο χέρι κρατούσα το μαστάρι αρμέγοντας απ ευθείας στο στόμα, έτσι τελείωνε το φτωχό αλλά γευστικότατο γεύμα μου.
Εκείνα τα χρόνια τρώγαμε και πίναμε άφοβα γιατί όλα ήταν καθαρά από τη φύση τους.
Πολλές φορές βρέθηκα να ρουφάω νερό με μακρύ καλάμι σε σημεία που δεν έφτανα τη στάθμη του ποταμού, ή να σουβλίζω το ξερό ψωμί στο καλάμι και να το βουτώ στο ποτάμι για να μαλακώσει.
Από τις πηγές μέχρι τις σημερινές Γεφυρούλες το ποτάμι ήταν απρόσιτο, φυσικά τότε αντί για Γεφυρούλες υπήρχε ένα άπλωμα του ποταμού, δηλαδή ο Πόρος απ όπου μπορούσες να περάσεις στην άλλη άκρη αφού το νερό δεν ήταν παραπάνω απ το γόνατο.
(Η λέξη πόρος δηλώνει πέρασμα, δυνατότητα λέμε λχ αυτός είναι εύπορος τα βγάζει πέρα οικονομικά, ενώ αυτός που δεν έχει οικονομική ευχέρεια είναι άπορος. )
Οι καραβίδες με ρύζι ήταν κάτι σαν την σημερινή αστακομακαρονάδα δεν έλειπε και ο μεζές του χελιού, αφού όποτε να ζητούσαμε να φάμε, ο καλός μας θείος Παναγιώτης Κουτίνας ειδήμων στο να πιάνει χέλια , έπαιρνε το όπλο του (Πιρούνι) και σε πολύ λίγο χρόνο ο μεζές έτοιμος.
Εκεί στήνονταν το τραγούδι Στέλλα μωρ-Στέλλα το αγαπημένο του .
Ενθυμούμαι την τσουλήθρα πάνω σε καβούκι μεγάλης χελώνας με φαρδιά πλαϊνά φτερά την ονομαζόμενη κρασπεδωτή που εν ζωή ζύγιζε περίπου 5- 10 κιλά. Το να βρεις καβούκι δεν ήταν εύκολο πράγμα, πήγαινα στην κόκκινη πέτρα όπου οι αετοί τις άφηναν από ψηλά και πολλά δεν έσπαζαν αλλά χάνανε τη ζωή και με τον καιρό έμενε σκέτο το καβούκι, απ εκεί πάνω στο καβούκι έφθανα στις πηγές του ποταμού Μάτι (παιδική χαρά η φύση)
και στο γυρισμό με τα γίδια το βράδυ στο μαντρί ανηφόριζα με το καβούκι στον ώμο, αναπόσπαστο εργαλείο προς χρήση για την άλλη μέρα .
Και ήταν το ποτάμι η ζωή μου διότι στις άκρες, εκτός από το κολύμπι τα ψάρια, τα χέλια, φύτρωνε και σέλινο για τις σαλάτες μας το καλοκαίρι. ( Πιστεύω και σήμερα να υπάρχει).
Υπήρχε και μεγάλος πληθυσμός σκορπιών , το βράδυ παρόλο που κοιμόμουν σε τσαρδάκι , ανέβαιναν επάνω και τρυπώνανε στο κοντό παντελονάκι καμιά δεκαριά(τέλεια εξοικείωση).
Το πρωί με μεγάλη προσοχή σηκωνόμουν τίναζα το παντελονάκι χωρίς να με τσιμπήσουν, θα μου πείτε ήταν δυνατό; Ναι – ήταν, μόνο ο Θανάσης ο αδελφός μου θυμάμαι μια βραδιά χρειάστηκε να τον πάνε στο Νοσοκομείο στη Λάρισα.
Τι να πρωτοθυμηθώ τα ατίθασα μικρά μπάλια άλογα (κόκκινα με την άσπρη βούλα στο μέτωπο) του θείου Παναγιώτη που θέλησα να δαμάσω στα 6 μου ένα πολύ άγριο σαν τον Βουκεφάλα του Μ. Αλεξάνδρου που μόλις κατάφερα να ανέβω πήρε την κατηφόρα κι εγώ κρατώντας την χαίτη προσπαθούσα να αποφεύγω τα παλιούρια απ όπου περνούσε ξυστά ανάμεσά τους και προς καλή μου τύχη δεν με έριξε αλλά όταν κατέβηκα δεν είχε μείνει παντελονάκι , πρόσωπο, χέρια, γόνατα όλα ματωμένα .
Ήταν και αυτό ένα παιχνίδι στη φύση μιας και δεν υπήρχαν άλλες υποδομές παιδικής χαράς.
Αξέχαστη μου μένει η εικόνα όταν μετά το σχολείο έφθανα αργά τη νύχτα κοντά στο μαντρί στις γελαδαρές το χειμώνα, και τα καλοκαίρια στο Μαρκέζι ψηλά στον Όλυμπο , ή στην κόκκινη πέτρα πάνω από τις πηγές και κοντά στο Βοτανοχώρι , ή στην Πετρόστρουγκα, 4 με 5 τσομπανόσκυλα που είχαμε μόλις αντιλαμβάνονταν τον θόρυβο των ζώων με τα οποία πλησίαζα, έτρεχαν με λύσσα προς το μέρος μου και μόλις έφθαναν στα 50 μέτρα με αναγνώριζαν και κοκαλώνανε για να με προϋπαντήσουν με τα μπροστινά τους πόδια επάνω όρθια στη σειρά σαν νυφίτσες περνούσα από μπροστά τους και μου γλυφαν το μάγουλό μου, και εγώ με συγκίνηση έδινα το χέρι στο καθένα προς ανταπόδοση της αγάπης μου προς αυτά.
Μια εικόνα που όταν η μνήμη μου την ανακαλεί συγκινούμαι.
Γενάρη μήνα όταν τελείωνε η γέννα είχαμε έτοιμο το τσάρκο ( ειδικό ζεστό καλυβάκι) για να βάλουμε τα μικρά κατσικάκια μέσα. Ήταν η μυρουδιά τους τόσο έντονη από την κουλιάστρα των μανάδων (το πρωτόγαλο πηχτό) που μια βραδιά με πήρε ευχάριστα ο ύπνος μαζί τους στο τσάρκο.
Το πρωί όταν τα βγάζαμε για θηλασμό γινόταν πανδαισία μουσικών βελασμάτων για να βρει το καθένα τη μάνα του.
Μετά το άρμεγμα το πρωί φόρτωνα το γάλα και κατέβαινα στο χωριό, μόλις έφθανα στην πλατεία του χωριού άφηνα τα γαϊδουράκια μόνα τους να πάνε στο τυροκομείο του αξιόλογου Θανάση Καράτζιου ο οποίος μέτραγε το γάλα έβαζε το τεφτέρι στον τρουβά και άφηνε τα γαϊδουράκια να πάνε μόνα τους στο πατρικό μου και εγώ πήγαινα στην τάξη χωρίς βιβλία.
Δάσκαλο είχαμε τον Κωνσταντίνο Μπούκα από το Βόλο, ο οποίος δεν άρχιζε το μάθημα και προς τιμή του, αν δεν έμπαινα στην τάξη, αυτός όχι μόνο μας δίδαξε την χρήση της Ελληνική γλώσσας αλλά διαμόρφωσε τους χαρακτήρες μας, το σπουδαιότερο όπλο για την ζωή και την κοινωνία.
Θα μου πείτε τώρα συνέβαιναν αυτά με τα νοήμονα γαϊδουράκια να έκαναν το δρομολόγιο από την πλατεία στο γαλακτοκομείο και από εκεί στο σπίτι ωσάν να το είχαν χαράξει με GPS ; Ναι η επιβεβαίωση μπορεί να γίνει από τους προαναφερόμενους.
Τις λίγες ώρες που είχα στη διάθεσή μου έκανα το διάβασμα με τον αγαπητό μου φίλο Ευθύμιο Μπέλτσιο από τα δικά του βιβλία , έτσι εγώ χωρίς βιβλία και γομολάστιχες έφθασα στην έκτη Δημοτικού για να βαθμολογηθούμε με 10 μαζί με τον Θύμιο ο οποίος ήταν πρώτος στην τάξη .
Στην παρέα όμως είχαμε και τον στενό μας κοινό φίλο, τον συγχωρεμένο Μιχάλη Κόκκορα ,χάθηκε στη στροφή στο Πουρνάρι και από εκείνη την ημέρα το μεγάλο ρολόι του καμπαναριού, της πολιούχου Ζωοδόχου Πηγής ,που ήταν ορατό από μεγάλη απόσταση, έπαυσε να χτυπάει για καιρό γιατί χάθηκε ο μάστοράς του, ο άνθρωπος που το διόρθωνε και το συντηρούσε.
Κατά τις απολυτήριες εξετάσεις στον Μιχάλη, ο Δάσκαλος είχε βάλει 8, οπότε η αντίδρασή μας ήταν ακαριαία, ζητήσαμε να βάλει και σε μας 8 τόση ήταν η φιλία μας που όλα τα μοιραζόμασταν !!! Και σαν γνήσιος και αληθινός Δάσκαλος με πραγματικό παιδαγωγικό συναίσθημα και ψυχολογία σχίζει το απολυτήριο του Μιχάλη και γράφει νέο με βαθμό 10.
Με τον Θύμιο πιστοί φίλοι από τα προσχολικά μας χρόνια παραμένουμε ακόμα και σήμερα με τα ίδια όπως τότε αισθήματα αγάπης και φιλίας.
Στη Βικιπαίδεια πρόσθεσα και ολοκλήρωσα την όλη Ιστορία του χωριού, αν μπορείτε αξιοποιήστε τα με τον δικό σας ωραίο τρόπο.
εσείς οι νέοι είσθε η ΕΛΠΙΔΑ μας .
Δημήτρης Βόγγολης 2014
20260404
20260331
20260329
20260328
20260226
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)