Ασκήσεις

ΑΣΚΗΣΕΙΣ Περπατώ και τραγουδώ=Βαδίζω καὶ ἀείδω.ή βαίνω και αείδω Η οργή σου μου κατέστρεψε την ζωή μου =Ἡ ὀργή σου τὴν ἐμὴν ζωήν ὤλεσε. Ἡ μῆνίς σου τὴν ἐμὴν ζωήν ὤλεσε. ἐμός, ἐμή, ἐμόν=(σημαίνει: δικός μου, δική μου, δικό μου) Τὸ ἐμὸν οἴκημα τοῦτό ἐστιν.= «Το δικό μου σπίτι είναι αυτό εδώ.»Αυτό το κείμενο παραπάνω θα το αντιγράψεις και θα μου το στείλεις. 🎶 Ἀείδω — Όλοι οι χρόνοι (Οριστική) 🌟 Ενεργητική φωνή Ενεστώτας ἀείδω ἀείδεις ἀείδει ἀείδομεν ἀείδετε ἀείδουσι(ν) Παρατατικός ᾖδον ᾖδες ᾖδε(ν) ᾖδομεν ᾖδετε ᾖδον Μέλλοντας ᾄσομαι / ἀείσω ᾄσῃ / ἀείσεις ᾄσει / ἀείσει ᾀσόμεθα / ἀείσομεν ᾄσεσθε / ἀείσετε ᾄσονται / ἀείσουσι(ν) (Ο μέλλοντας έχει και συντετμημένη μορφή ᾄσομαι.) Αόριστος ᾖσα ᾖσας ᾖσε(ν) ᾖσαμεν ᾖσατε ᾖσαν Παρακείμενος ᾖδα ᾖδας ᾖδε(ν) ᾖμεν ᾖτε ᾖσι(ν) Υπερσυντέλικος ᾖδη ᾖδης ᾖδει(ν) ᾖδεμεν ᾖδετε ᾖδεσαν 🌿 Μέση – Παθητική φωνή Ενεστώτας ἀείδομαι ἀείδῃ ἀείδεται ἀειδόμεθα ἀείδεσθε ἀείδονται Παρατατικός ᾠδούμην ᾠδοῦ ᾠδεῖτο ᾠδούμεθα ᾠδεῖσθε ᾠδοῦντο Μέλλοντας ᾄσομαι ᾄσῃ ᾄσεται ᾀσόμεθα ᾄσεσθε ᾄσονται Αόριστος (μέσος) ᾐσάμην ᾔσω ᾔσατο ᾐσάμεθα ᾔσασθε ᾔσαντο (Παθητικός αόριστος δεν απαντάται.) Παρακείμενος – Παθητικός ᾖσμαι ᾖσαι ᾖσται ᾖσμεθα ᾖσθε ᾖσται Υπερσυντέλικος – Παθητικός ᾖσμην ᾖσο ᾖστο ᾖσμεθα ᾖσθε ᾖντο ὄλλυμι — Κλίση στους χρόνους (Οριστική) 🌟 Ενεργητική φωνή Ενεστώτας ὄλλυμι ὄλλυς ὄλλυσι(ν) ὄλλυμεν ὄλλυτε ὄλλυσι(ν) Παρατατικός ὤλλυν ὤλλυς ὤλλυ ὤλλυμεν ὤλλυτε ὤλλυον Μέλλοντας ὀλέσω ὀλέσεις ὀλέσει ὀλέσομεν ὀλέσετε ὀλέσουσι(ν) Αόριστος ὤλεσα ὤλεσας ὤλεσε(ν) ὠλέσαμεν ὠλέσατε ὤλεσαν Παρακείμενος ὀλώλεκα ὀλώλεκας ὀλώλεκε(ν) ὀλωλέκαμεν ὀλωλέκατε ὀλώλεκαν Υπερσυντέλικος ὠλωλέκη ὠλωλέκης ὠλωλέκει(ν) ὠλωλέκεμεν ὠλωλέκετε ὠλωλέκεσαν 🌿 Μέση – Παθητική φωνή Ενεστώτας ὄλλυμαι ὄλλυσαι ὄλλυται ὀλλύμεθα ὄλλυσθε ὄλλυνται Παρατατικός ὠλλύμην ὤλλυσο ὤλλυτο ὠλλύμεθα ὤλλυσθε ὤλλυντο Μέλλοντας ὀλοῦμαι ὀλοῦ ὀλεῖται ὀλούμεθα ὀλεῖσθε ὀλοῦνται Αόριστος (μέσος) ὠλόμην ὤλου ὤλετο ὠλόμεθα ὤλεσθε ὤλοντο Παρακείμενος – Παθητικός ὄλωλα ὄλωλας ὄλωλε(ν) ὄλωλαμεν ὄλωλατε ὄλωλαν (σημασία: «είμαι χαμένος, έχω αφανιστεί») Υπερσυντέλικος – Παθητικός ὠλώλειν ὠλώλεις ὠλώλει ὠλώλειμεν ὠλώλειτε ὠλώλεισαν

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΔΑ με δάσκαλο τον Δημήτρη Βόγγολη.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ (19/1/2026)

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ: ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ (19/1/2026): ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ  

Σχολικό Θεατρικό ΙΙ «Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο» προέρχεται από το φιλοσοφικό δοκίμιο του Αλμπέρ Καμύ «Ο Μύθος του Σίσυφου» (Le Mythe de Sisyphe), που εκδόθηκε το 1942. Σε αυτό το έργο, ο Καμύ εξερευνά την έννοια του παραλόγου και την ανθρώπινη αναζήτηση νοήματος σε έναν κόσμο που δεν προσφέρει απαντήσεις. Ο Σίσυφος, καταδικασμένος να σπρώχνει αιώνια έναν βράχο στην κορυφή ενός βουνού μόνο για να τον βλέπει να κυλά ξανά προς τα κάτω, γίνεται το σύμβολο του ανθρώπου που, παρά την ατέρμονη και μάταιη προσπάθεια, επιλέγει να ζήσει με επίγνωση και αξιοπρέπεια. Ο Καμύ καταλήγει πως η συνειδητή αποδοχή της μοίρας και η εξέγερση απέναντι στην παραλλαγή της ύπαρξης είναι η πηγή μιας βαθιάς, σχεδόν ηρωικής ευτυχίας. Εδώ παρουσιάζουμε την ίδια τη Σισύφεια αλήθεια σαν να ήταν δύο φωνές μέσα μας: μία που αγωνίζεται και μία που αμφισβητεί. 🗣️ Διάλογος: «Δύο Φωνές ο Σίσυφος και η σκιά του » Σίσυφος: Κάθε πρωί, ο ίδιος βράχος. Κάθε βράδυ, η ίδια πτώση. Μα δεν είμαι δέσμιος της πέτρας, είμαι εκείνος που την ορίζει. Σκιά του Σίσυφου: Και γιατί; Γιατί να τον ανεβάζεις ξανά; Δεν κουράστηκες; Σίσυφος: Κουράστηκα. Μα μέσα στην κούραση, γεννιέται η συνείδηση. Δεν είναι η κορυφή που ζητώ—είναι το βήμα. Σκιά: Τότε είσαι τυφλός. Τυφλός από πείσμα ή από φόβο; Σίσυφος: Ίσως από ελπίδα. Κι αν ο κόσμος είναι κύκλος, κάθε μου ώθηση αφήνει ένα ίχνος. Ίσως για κάποιον άλλον. Ίσως για μένα. Σκιά: Εσύ είσαι η μοίρα σου λοιπόν; Δεν υπάρχει σωτηρία; Σίσυφος: Η σωτηρία δεν είναι να τελειώσει ο βράχος. Είναι να κοιτάζω την πτώση και να μην γίνομαι στάχτη. Να λέω: «είμαι εδώ ακόμα.» κατεβαίνει ο Σίσυφος την πλαγιά, όχι πια μόνος, αλλά με την εσωτερική φωνή του να αποκτά πρόσωπο. Σε αυτή τη δεύτερη σκηνή, μεταφερόμαστε μετά την πτώση του βράχου… εκεί που το φως είναι λιγότερο, αλλά η αλήθεια πιο έντονη. 🎭 Σκηνή ΙΙ: «Η Πτώση και το Χάραμα» (Σκοτεινό φόντο. Ο Σίσυφος κάθεται δίπλα στον βράχο. Η Σκιά τον πλησιάζει αργά.) Σκιά :Το φως έσβησε… και μαζί του η βεβαιότητα. Τι έχεις τώρα, εκτός από το βάρος; Σίσυφος: Το βάρος είναι αυτό που με θυμάται. Αν μείνω ακίνητος, χάνομαι. Αν προχωρήσω είμαι ελαφρύτερος. Σκιά: Κι αν κάθε βήμα είναι χωρίς νόημα; Σίσυφος :Τότε φτιάχνω νόημα εγώ. Όπως ο ποιητής δεν περιμένει έμπνευση, αλλά γράφει στη σιωπή. Σκιά: Είσαι εσύ ο ποιητής της πέτρας; Σίσυφος Ίσως. Ίσως αυτή η πέτρα είναι το ποίημα που δεν τελειώνει ποτέ. (Αργά, μια ακτίνα φωτός πέφτει στον βράχο. Η Σκιά αρχίζει να ξεθωριάζει.) Σκιά: Κι αν μια μέρα ο βράχος δεν ξαναπέσει; Σίσυφος: Τότε θα πάω να τον φέρω πίσω. Γιατί μέσα στη δράση βρήκα τον εαυτό μου, όχι στη λύτρωση. ο Σίσυφος συναντά κάποιον άλλο, ίσως έναν άνθρωπο της πόλης, που αγνοεί τον μύθο αλλά ζει τη δική του σισύφεια αλήθεια χωρίς να το ξέρει; • Όμως η πράξη αυτή δεν είναι τιμωρία. Είναι καθρέφτης της ανθρώπινης προσπάθειας: δουλειά, προσπάθεια, έρωτας, δημιουργία—τίποτα δεν μένει για πάντα, και όμως το ξανακάνουμε. • Η συνείδηση μέσα στην ματαιότητα Το σημαντικό είναι πως ο Σίσυφος γνωρίζει. Κάθε φορά που ο βράχος γλιστρά, εκείνος αναγνωρίζει τη μοίρα του. Αυτή η συνείδηση τον κάνει όχι θύμα, αλλά ήρωα της αντίστασης. Όπως κι εμείς, όταν καταλαβαίνουμε την ματαιότητα, αλλά συνεχίζουμε να ζούμε με πάθος. • Η ελευθερία μέσα στην επανάληψη Ο Καμύ. λέει: «Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.» Όχι γιατί δεν υποφέρει, αλλά γιατί επιλέγει να βρίσκει νόημα στη δική του πορεία, μέσα στην επανάληψη. Το ίδιο και εμείς: μέσα στην καθημερινότητα, μπορούμε να διαλέξουμε το πώς θα νοηματοδοτήσουμε τη ζωή μας. • Δημήτρης Βόγγολης 2025

Βόγγολης Δημήτρης Αγαπημένα · 18 Δεκεμβρίου 2025 στις 8:25 μ.μ. · Του Δημήτρη Βόγγολη Σπεύσιππος και οι Ειδητικοί Αριθμοί του Πλάτωνος Το 348 π.Χ ο Σπεύσιππος διαδέχθηκε ως ανιψιός του Πλάτωνος την διεύθυνση της Ακαδημίας Αθηνών, όπου παρέμεινε μέχρι το 339 π.Χ. Κατά την εποχή εκείνη ελέγετο ότι κανείς δεν μπορούσε ν ανταποδώσει στις ατάκες του Διογένη ο οποίος ήτο αναρχικός στη σκέψη και την πράξη, κοσμοπολίτης που γύριζε αδέσποτος εντός και εκτός Αττικής, μα πάνω απ' όλα φιλόσοφος performer με απαράμιλλο ταλέντο στην πανηγυρική γελοιοποίηση και διάλυση κάθε αξίας και θεσμού της οργανωμένης κοινωνίας, αλλά βρήκε τον δάσκαλό του από τον Σπεύσιππο. Πράξη Α΄ – Η Ακαδημία Σκηνικό: Κήπος με κίονες, φορείο, μαθητές γύρω. Φωτισμός χρυσαφένιος. Σκηνή 1: (Ο Σπεύσιππος μεταφέρεται σε φορείο από μαθητές. Ο Διογένης μπαίνει με ραβδί.) Διογένης: «Τι την θέλεις τη ζωή σου, Σπεύσιππε, να διδάσκεις χωρίς πόδια;» Σπεύσιππος: «Ο Νους μεταδίδει διδασκαλίαν, και όχι οι πόδες.»(ιστορική ατάκα) (Ο Χορός γελά και χειροκροτεί. Ο Διογένης μένει σιωπηλός.) Πράξη Β΄ – Το Πανδοχείο Σκηνικό: Σκοτεινό καπηλειό με τραπέζια, κόκκινα φώτα, ήχοι αυλού. Σκηνή 1: (Ο Διογένης βλέπει τον Δημοσθένη να κρύβεται.) Διογένης: «Δημοσθένη, όσο περισσότερο μπαίνεις μέσα, τόσο περισσότερο βυθίζεσαι!» (Ο Χορός γελά, ο Δημοσθένης φεύγει ντροπιασμένος.) Πράξη Γ΄ – Η Φιλοσοφική Αντιπαράθεση Σκηνικό: Κήπος της Ακαδημίας. Πράσινος φωτισμός, ήχοι πουλιών. Δύο καθίσματα αντικριστά. Σκηνή: Στην αγορά της Αθήνας Ο Δημοσθένης περπατάει με σοβαρότητα, κρατώντας ειλητάρια λόγων. Ξαφνικά, στη γωνία, βλέπει τον Διογένη να βγαίνει από το πιθάρι του, με το βλέμμα του να λάμπει ειρωνικά. Διογένης (με σαρκασμό): «Ω, Δημοσθένη! Πάλι με λόγια γεμίζεις τον αέρα; Ήρθες να πείσεις και τα περιστέρια;» Δημοσθένης (τρομαγμένος, ψιθυρίζει): «Αλίμονο… ο κυνικός! Αν αρχίσει να με ξεγυμνώνει με τα λόγια του, θα γίνω περίγελως…» Κοιτάζει γύρω του, και πριν καν ο Διογένης προλάβει να πλησιάσει, ο Δημοσθένης μαζεύει τα ειλητάρια του και τρέχει να κρυφτεί πίσω από μια στοά. Διογένης (γελώντας δυνατά): «Να λοιπόν ο ρήτορας που φοβάται την αλήθεια! Ούτε οι λόγοι του δεν τον σώζουν από τον ίδιο του τον φόβο.» (ο ρήτορας που τρέχει να κρυφτεί μπροστά στον κυνικό φιλόσοφο, σαν να παραδέχεται ότι η δύναμη του λόγου δεν αρκεί απέναντι στην ωμή ελευθερία του Διογένη). Σκηνή 1: Σπεύσιππος: «Το Εν και η Αόριστη Δυάς γεννούν τους Ειδητικούς Αριθμούς. Από αυτούς προκύπτουν τα αισθητά.» Διογένης: «Αριθμοί, επίπεδα, σκαλοπάτια! Μα η ζωή είναι απλή: ψωμί, κρασί και λίγη σκιά.» Σπεύσιππος: «Εγώ αποποιούμαι την θεωρία του Πλάτωνος. Αναγνωρίζω μόνο τους μαθηματικούς αριθμούς. Το Αγαθό δεν υπάρχει εξ αρχής· είναι προϊόν εξελικτικής πορείας.» «Άρα το Αγαθό σου χρειάζεται χρόνο για να ψηθεί, σαν φακές στο καζάνι!» (Ο Χορός γελά, αλλά αναγνωρίζει τη σοβαρότητα του Σπεύσιππου.) Πράξη Δ΄ – Η Πυθαγορική Αριθμολογία Σκηνικό: Σκηνή με μεγάλους φωτισμένους αριθμούς (1–10) που ανάβουν όταν αναφέρονται. Σκηνή 1: Σπεύσιππος: «10: το Αγαθό, 9: η Κίνηση, 8: ο Έρως, 7: η Νόηση, 6: η Ζωή, 5: τα Αισθητά, 4: τα Γεωμετρικά, 3: ο Μαθηματικός Αριθμός, 2: το Άπειρο, 1: η Ενότητα.» Διογένης: «Κι εγώ λέω: 1 πιθάρι για σπίτι, 2 χέρια για να ζητιανεύω, 3 σκυλιά για παρέα!» (Ο Χορός σχολιάζει: «Ο Διογένης γελοιοποιεί, ο Σπεύσιππος θεμελιώνει.») Πράξη Ε΄ – Επίλογος Σκηνικό: Σκοτεινό σκηνικό, μπλε φωτισμός σαν νυχτερινός ουρανός, γραφείο με πάπυρο. Σκηνή 1: (Σπεύσιππος γράφει επιστολή προς τον Βασιλιά Φίλιππο Β΄.) Διογένης: «Γράφεις σε βασιλιάδες, Σπεύσιππε; Εγώ γράφω μόνο στον άνεμο.»

Βόγγολης Δημήτρης Αγαπημένα · 30 Νοεμβρίου 2025 · Παλινωδία Του Δημήτρη Βόγγολη Η παλινωδία είναι μια λέξη που προήλθε από τον Στησίχορο όταν καταφέρθηκε στο πόνημά του εναντίον της ωραίας Ελένης σύροντάς της τα εξ αμάξης και τυφλώθηκε .Μετά από σκέψη οικτίρε τον εαυτόν του λέγοντας _ποιος είμαι εγώ να υβρίζω την θεά της ομορφιάς την λεπτοκαμωμένη την λυγερή και την γυναίκα της απέραντης ομορφιάς; έτσι επειδή έγραψε και πάλι την ωδή προέκυψε η πάλιν -ωδή=παλινωδία .(σαν το λέμε και ξελέμε) Ο διάλογος συνδέει την παλινωδία του Στησίχορου με την εναλλακτική παράδοση του μύθου, όπου η Ελένη δεν πήγε ποτέ στην Τροία αλλά μόνο το είδωλό της. Έτσι, η ποίηση γίνεται όχι μόνο εξιλέωση αλλά και απο κάλυψη της αλήθειας . Η ωραία Ελένη σαν μυθικό είδωλο στην αγκαλιά του Πάρη. . Διάλογος Στησίχορος: Ω Μούσες, συγχωρήστε με! Στην πρώτη μου ωδή κατηγόρησα την Ελένη, την είπα αιτία συμφορών, και τυφλώθηκα, με βρήκε το σκοτάδι. Μα ύστερα κατάλαβα: ποιος είμαι εγώ να υβρίζω την θεά της ομορφιάς και η Θεά με ευσπλαχνίστηκε και έτσι βρήκα ξ ξανά το φως μου. Φωνή της Ελένης (ή το Είδωλό της): Στησίχορε, η αλήθεια είναι πιο βαθιά. Ο Πάρης δεν με πήρε ποτέ στην Τροία. Μόνο το είδωλό μου, μια σκιά, μια μορφή πλάσματος θεϊκού, ταξίδεψε εκεί. Εγώ έμεινα στην Αίγυπτο, προστατευμένη από τον βασιλιά Πρωτέα. Στησίχορος: Τώρα κατανοώ! Δεν ήταν η Ελένη που προκάλεσε τον πόλεμο, αλλά η πλάνη, η ψευδαίσθηση. Οι Έλληνες και οι Τρώες μάχονταν για μια σκιά, για ένα φάντασμα. Τι ειρωνεία της μοίρας! Ελένη: Η αλήθεια αυτή είναι το μυστικό της δικαίωσής μου. Δεν ήμουν εγώ η αιτία της καταστροφής, αλλά η απάτη που έστησαν οι θεοί. Εσύ, Στησίχορε, με την παλινωδία σου, έδωσες φωνή στην αλήθεια. Στησίχορος: Ας το μάθουν οι άνθρωποι: η ομορφιά δεν είναι φταίχτρα, αλλά η ψευδαίσθηση που γεννά η επιθυμία. Ο Πάρης αγκάλιασε το είδωλο, όχι την ψυχή σου. Και ο πόλεμος ήταν μάταιος, χτισμένος πάνω σε σκιές. 2025 (Το Όνομά του Τεισίας, μετέπειτα Στησίχορος (σημαίνει «αυτός που στήνει χορό»). Έζησε στην Σικελία και Κάτω Ιταλία, εκπροσωπώντας τον ελληνισμό της Δύσης. Ο Στησίχορος αποτελεί γέφυρα ανάμεσα στον Όμηρο και τη λυρική παράδοση. Μετέφερε το μεγαλείο του έπους στη σκηνή του χορού και της μουσικής, δίνοντας στους μύθους μια πιο ανθρώπινη και συγκινητική διάσταση Σώζεται ένα μικρό κομμάτι της Παλινωδίας: «οὐκ ἔστ’ ἔτυμος λόγος οὗτος, οὐδ’ ἔπλευσας ἐν νηυσὶν εὐσταθέσιν, οὐδ’ ἵκανες εἰς πέργαμον Τροίας.» Μετάφραση: «Δεν είναι αληθινός αυτός ο λόγος· δεν ταξίδεψες με γερά καράβια, ούτε έφτασες στην ακρόπολη της Τροίας.» Ο Στησίχορος αναθεώρησε τον μύθο και έδωσε μια νέα εκδοχή, όπου η Ελένη δεν φέρει ευθύνη για τον πόλεμο.Αυτή η εκδοχή επηρέασε αργότερα τον Ευριπίδη (Ελένη) και τον Γοργία (Ελένης ἐγκώμιον).Η «αθώωση» της Ελένης δείχνει πώς οι ποιητές μπορούσαν να παίξουν με την παράδοση, να την αμφισβητήσουν και να προτείνουν νέες ερμηνείες..)

Του Δημήτρη Βόγγολη ΜΕΡΟΠΗ ΠΡΩΤΟΛΕΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΓΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ «Η Μερόπη και ο Σίσυφος – Το βάρος της σοφίας» «Εμπνευσμένος από τα έργα του αγαπητού φίλου Ποιητού , συγγραφέα και Μαθηματικού κ. Θεόδωρου Δάλμαρη , αλλά και την σοφία της Ελληνικής μυθολογίας προσθέτω ένα ακόμη λιθαράκι στην διδασκαλία της διάδοσης της Ελληνικής Γλώσσας στον απόδημο Ελληνισμό και σε όποιον αγαπά τον πολιτισμό μας .(Θεατρικό μάθημα ιδεών) Στην κορυφή ενός λευκού λόφου της αρχαίας Κορίνθου, η Μερόπη στεκόταν με το βλέμμα στραμμένο προς τη δύση. Δεν ήταν μια συνηθισμένη γυναίκα· ήταν Μούσα, θεά της γνώσης, της σοφίας, της πραότητας και του έρωτα. Το φως του ήλιου χαράκωνε τον χιτώνα της, ενώ η αύρα του πελάγους τη φίλευε με ψιθύρους των ανθρώπων που δεν γνώριζαν ακόμα την αρμονία. Ο Σίσυφος, ο πολυμήχανος βασιλιάς της Κορίνθου που πρώτος ενδιαφέρετο για το κοινό καλό , πάλευε λίγο πιο πέρα με τον βράχο της μοίρας του. Όχι στον Άδη, όπως λένε οι μύθοι, αλλά στη ζωή, στο καθημερινό γήπεδο των επιλογών και των πράξεων. Τον παρακολουθούσε η Μερόπη, όχι με λύπη, αλλά με αγάπη· γιατί ήξερε πως εκείνος, όσο και αν τον καταδίκαζαν,θα αναζητούσε κάτι περισσότερο: τη γνώση, την ισορροπία, και αλήθεια. Ένα δειλινό, ο βράχος κύλησε αφηνιασμένος μέχρι τα ριζά του βουνού καταστρέφοντας ότι δημιούργησε ο Σίσυφος . Ο Σίσυφος πλησίασε τη Μερόπη άφησε τον βράχο να κυλήσει πίσω. Δεν τον ενδιέφερε πια η κορυφή. Πλησίασε την Μερόπη και της είπε: — Κουράστηκα να κυλάω το ίδιο βάρος, Μερόπη. Αν μου έδινες σοφία, θα το έσπρωχνα για κάτι πέρα από εμένα. Η Μερόπη χαμογέλασε. — Η σοφία δεν είναι να ξεφύγεις από το βάρος, αγαπημένε μου. Είναι να το μετατρέψεις σε δύναμη δημιουργίας νόημα. Έλα, ας το σηκώσουμε μαζί. Έκτοτε, οι δύο μορφές ενώθηκαν σε ένα άτμητο και αδιαίρετο δίπολο. Συναθροίζουν τις γνώσεις και τις δυνάμεις τους και θεοποιούνται Όταν εκείνος σκέφτεται, εκείνη τον ηρεμεί. Όταν εκείνη αγαπά, εκείνος την ενδυναμώνει. Και το βάρος του βράχου έγινε σπέρμα πολιτισμού. Ιδέες για επέκταση: • Οι μαθητές μπορούν να φανταστούν έναν διάλογο ανάμεσα στους δύο για τις αξίες της ζωής. • Ή να γράψουν τη συνέχεια: Πώς η Μερόπη μεταφέρει το φως της σε έναν σημερινό άνθρωπο που κουβαλάει τον δικό του Θεατρικό Απόσπασμα: «Ο Λόγος της Σοφίας» Χώρος: Ένας λόφος στην αρχαία Κόρινθο, κατά το δειλινό Πρόσωπα: Μερόπη, Σίσυφος [Η σκηνή ανοίγει με τον Σίσυφο να σπρώχνει τον βράχο του, με βαριά ανάσα. Η Μερόπη κάθεται ήρεμα σε λίθινο θρόνο, περιβεβλημένη με φως.] Μερόπη: Τόσα χρόνια σε βλέπω να κυλάς αυτόν τον βράχο, αγαπημένε μου. Μα εσύ δεν σταματάς. Για ποιο λόγο; Σίσυφος (με πίκρα): Για να αποδείξω ότι μπορώ. Να δείξω στους θεούς, στον κόσμο, πως η θέληση νικά την αδυναμία να γίνω κι εγώ θεός. Μερόπη (πλησιάζει): Η θέληση χωρίς νόημα είναι σκιώδες πάθος. Η δύναμη σου είναι αστείρευτη, αλλά λείπει η γαλήνη. Δε σ’ έστειλε ο πόνος εδώ· σε έφερε η γνώση που ακόμα σε περιμένει. Σίσυφος (σταματά): Και ποια είναι αυτή η γνώση, Μερόπη; Ποια είναι η σοφία που εσύ κατέχεις και εγώ κυνηγώ; Μερόπη (αγγίζει τον βράχο): Σοφία είναι να γνωρίζεις πότε να σταματήσεις, να ακούς τη σιωπή, να μην παλεύεις τον βράχο, αλλά να τον μετατρέπεις σε στήριγμα. Να κάνεις τον κόπο σου να ανθίσει. Σίσυφος (γονατίζει): Αν είσαι η πραότητα, είσαι η αλήθεια. Αν είσαι ο έρωτας, είσαι η λύτρωση. Μαζί, είμαστε άνθρωποι ολοκληρωμένοι. [Η Μερόπη σηκώνει το βλέμμα και ο ήλιος δύει πίσω της. Ο βράχος φωτίζεται και σταδιακά παίρνει μορφή καρδιάς.] Μερόπη: Ας μην πολεμάμε πια τον εαυτό μας. Έλα, να κυλήσουμε τον κόσμο με λόγο και με φως. Η εικονογραφημένη σκηνή που εμπνεύστηκε από τον μύθο της Μερόπης και του Σίσυφου ! 🌅 Αναδεικνύει τη δύναμη της πραότητας, της ελπίδας και της ισότιμης συνύπαρξης. Όταν η Μούσα της σοφίας στέκεται στο λευκό λόφο της αρχαίας Κορίνθου κι ο βασιλιάς της ευφυΐας την αντικρίζει όχι ως σωτήρα αλλά ως πνευματική σύντροφο… τότε γεννιέται κάτι μεγαλύτερο από τον μύθο: μια εσωτερική αλήθεια. Τίτλος: Η Σκιά του Βράχου ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ — Το Βάρος της Ανάμνησης Σκηνικό: Μια σιωπηλή βουνοπλαγιά. Ο ουρανός ακίνητος, γεμάτος σύμβολα και θραύσματα μνήμης. Ο βράχος του Σισύφου βρίσκεται λίγο πιο κάτω, μισοκρυμμένος μέσα στην ομίχλη. Ένα απόκοσμο φως φωτίζει διακριτικά τη ΜΕΡΟΠΗ, που στέκεται μόνη στο κέντρο της σκηνής. Σκηνή 1: Η Επιστροφή ΜΕΡΟΠΗ: (προσεγγίζει τον βράχο, σαν να ξυπνά από όνειρο) Τον άκουσα ξανά το κάλεσμα. Η πέτρα τραγουδά μέσα μου... Κάθε μέρα. Μα πού είναι εκείνος; Πού είναι ο άνδρας που αγάπησε την πρόκληση περισσότερο απ' την ελευθερία; (Ο ΣΙΣΥΦΟΣ εμφανίζεται από τη σκιά, σκυμμένος. Στάζει ιδρώτας μα κι αλαζονεία.)ΣΙΣΥΦΟΣ: Δεν αγαπά κανείς την τιμωρία. Μα αν την κοιτάξεις αρκετά... γίνεται καθρέφτης. Και τότε, σταματάς να κυλάς τον βράχο. Τον σηκώνεις μέσα σου. ΜΕΡΟΠΗ: Σε περίμενα. Όχι για λύτρωση, μα για αλήθεια. Την είδες ποτέ στο πρόσωπό σου; ΣΙΣΥΦΟΣ: Πρόσωπο… δεν θυμάμαι πια. Μόνο πέτρα. Και αντίσταση. Σκηνή 2: Το Δίλημμα (Η ΜΕΡΟΠΗ κάθεται στο βράχο. Ο ΣΙΣΥΦΟΣ περιφέρεται γύρω της.) ΜΕΡΟΠΗ: Κι αν η τιμωρία σου είναι μύθος, όπως εσύ τον φτιάχνεις; Αν έχεις ελευθερία, μα δεν τολμάς να την φορέσεις; ΣΙΣΥΦΟΣ: Προτιμώ το βέβαιο βάρος απ’ το αβέβαιο φως. Η ελπίδα… με φοβίζει. ΜΕΡΟΠΗ: Θα την μοιραστούμε. Αν θες. (Προτείνει το χέρι της. Ο ΣΙΣΥΦΟΣ διστάζει.) Σκηνή 3: Η Μεταμόρφωση (Ο βράχος αρχίζει να φωσφορίζει. Η σκηνή τρέμει.) ΣΙΣΥΦΟΣ: Ήρθε η στιγμή να ρωτήσω… Αν αφήσω τον βράχο, ποιος είμαι; ΜΕΡΟΠΗ: Είσαι εκείνος που διαλέγει. Και μόνο αυτό αρκεί. (Ο ΣΙΣΥΦΟΣ ακουμπά το χέρι της. Ο βράχος αρχίζει να διαλύεται σε φως.) Σκηνικό: Έρημος με ουρανό γεμάτο αρχετυπικά σύμβολα. Ο βράχος του Σισύφου, πελώριος, στέκεται ακίνητος στο βάθος. Μυστήριο φως λούζει τη σκηνή. Διάλογος: ΜΕΡΟΠΗ (με δάκρυα και θυμό): Μέρα τη μέρα, σε βλέπω να αγωνίζεσαι. Μήπως αγαπάς την τιμωρία σου, Σίσυφε; ΣΙΣΥΦΟΣ (με γαλήνη): Δεν είναι αγάπη. Είναι συνήθεια. Ή μήπως καθήκον; Όταν ο βράχος μιλά, εγώ σωπαίνω. ΜΕΡΟΠΗ: Η σιωπή σου είναι βροντερή. Μα αν έστω μια φορά τον άφηνες… αν διάλεγες να φύγεις; ΣΙΣΥΦΟΣ (χαμογελώντας πικρά): Και πού να πάω; Εδώ, ανάμεσα στην τιμωρία και στην ελπίδα, χτίζω τον εαυτό μου. (παύση – η ΜΕΡΟΠΗ πλησιάζει τον βράχο, τον ακουμπά) ΜΕΡΟΠΗ: Αν τον κυλήσω εγώ… τι θα γίνει; ΣΙΣΥΦΟΣ: Ίσως τότε... αρχίσει πραγματικά η ιστορία μας Πηγή:Γυναίκα το πρώτο ον του σύμπαντος και η πρώτη δεσμώτης Θ.Δάλμαρη. Ελληνική μυθολογία