Του Δημήτρη Βόγγολη ΜΕΡΟΠΗ ΠΡΩΤΟΛΕΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΓΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ «Η Μερόπη και ο Σίσυφος – Το βάρος της σοφίας» «Εμπνευσμένος από τα έργα του αγαπητού φίλου Ποιητού , συγγραφέα και Μαθηματικού κ. Θεόδωρου Δάλμαρη , αλλά και την σοφία της Ελληνικής μυθολογίας προσθέτω ένα ακόμη λιθαράκι στην διδασκαλία της διάδοσης της Ελληνικής Γλώσσας στον απόδημο Ελληνισμό και σε όποιον αγαπά τον πολιτισμό μας .(Θεατρικό μάθημα ιδεών) Στην κορυφή ενός λευκού λόφου της αρχαίας Κορίνθου, η Μερόπη στεκόταν με το βλέμμα στραμμένο προς τη δύση. Δεν ήταν μια συνηθισμένη γυναίκα· ήταν Μούσα, θεά της γνώσης, της σοφίας, της πραότητας και του έρωτα. Το φως του ήλιου χαράκωνε τον χιτώνα της, ενώ η αύρα του πελάγους τη φίλευε με ψιθύρους των ανθρώπων που δεν γνώριζαν ακόμα την αρμονία. Ο Σίσυφος, ο πολυμήχανος βασιλιάς της Κορίνθου που πρώτος ενδιαφέρετο για το κοινό καλό , πάλευε λίγο πιο πέρα με τον βράχο της μοίρας του. Όχι στον Άδη, όπως λένε οι μύθοι, αλλά στη ζωή, στο καθημερινό γήπεδο των επιλογών και των πράξεων. Τον παρακολουθούσε η Μερόπη, όχι με λύπη, αλλά με αγάπη· γιατί ήξερε πως εκείνος, όσο και αν τον καταδίκαζαν,θα αναζητούσε κάτι περισσότερο: τη γνώση, την ισορροπία, και αλήθεια. Ένα δειλινό, ο βράχος κύλησε αφηνιασμένος μέχρι τα ριζά του βουνού καταστρέφοντας ότι δημιούργησε ο Σίσυφος . Ο Σίσυφος πλησίασε τη Μερόπη άφησε τον βράχο να κυλήσει πίσω. Δεν τον ενδιέφερε πια η κορυφή. Πλησίασε την Μερόπη και της είπε: — Κουράστηκα να κυλάω το ίδιο βάρος, Μερόπη. Αν μου έδινες σοφία, θα το έσπρωχνα για κάτι πέρα από εμένα. Η Μερόπη χαμογέλασε. — Η σοφία δεν είναι να ξεφύγεις από το βάρος, αγαπημένε μου. Είναι να το μετατρέψεις σε δύναμη δημιουργίας νόημα. Έλα, ας το σηκώσουμε μαζί. Έκτοτε, οι δύο μορφές ενώθηκαν σε ένα άτμητο και αδιαίρετο δίπολο. Συναθροίζουν τις γνώσεις και τις δυνάμεις τους και θεοποιούνται Όταν εκείνος σκέφτεται, εκείνη τον ηρεμεί. Όταν εκείνη αγαπά, εκείνος την ενδυναμώνει. Και το βάρος του βράχου έγινε σπέρμα πολιτισμού. Ιδέες για επέκταση: • Οι μαθητές μπορούν να φανταστούν έναν διάλογο ανάμεσα στους δύο για τις αξίες της ζωής. • Ή να γράψουν τη συνέχεια: Πώς η Μερόπη μεταφέρει το φως της σε έναν σημερινό άνθρωπο που κουβαλάει τον δικό του Θεατρικό Απόσπασμα: «Ο Λόγος της Σοφίας» Χώρος: Ένας λόφος στην αρχαία Κόρινθο, κατά το δειλινό Πρόσωπα: Μερόπη, Σίσυφος [Η σκηνή ανοίγει με τον Σίσυφο να σπρώχνει τον βράχο του, με βαριά ανάσα. Η Μερόπη κάθεται ήρεμα σε λίθινο θρόνο, περιβεβλημένη με φως.] Μερόπη: Τόσα χρόνια σε βλέπω να κυλάς αυτόν τον βράχο, αγαπημένε μου. Μα εσύ δεν σταματάς. Για ποιο λόγο; Σίσυφος (με πίκρα): Για να αποδείξω ότι μπορώ. Να δείξω στους θεούς, στον κόσμο, πως η θέληση νικά την αδυναμία να γίνω κι εγώ θεός. Μερόπη (πλησιάζει): Η θέληση χωρίς νόημα είναι σκιώδες πάθος. Η δύναμη σου είναι αστείρευτη, αλλά λείπει η γαλήνη. Δε σ’ έστειλε ο πόνος εδώ· σε έφερε η γνώση που ακόμα σε περιμένει. Σίσυφος (σταματά): Και ποια είναι αυτή η γνώση, Μερόπη; Ποια είναι η σοφία που εσύ κατέχεις και εγώ κυνηγώ; Μερόπη (αγγίζει τον βράχο): Σοφία είναι να γνωρίζεις πότε να σταματήσεις, να ακούς τη σιωπή, να μην παλεύεις τον βράχο, αλλά να τον μετατρέπεις σε στήριγμα. Να κάνεις τον κόπο σου να ανθίσει. Σίσυφος (γονατίζει): Αν είσαι η πραότητα, είσαι η αλήθεια. Αν είσαι ο έρωτας, είσαι η λύτρωση. Μαζί, είμαστε άνθρωποι ολοκληρωμένοι. [Η Μερόπη σηκώνει το βλέμμα και ο ήλιος δύει πίσω της. Ο βράχος φωτίζεται και σταδιακά παίρνει μορφή καρδιάς.] Μερόπη: Ας μην πολεμάμε πια τον εαυτό μας. Έλα, να κυλήσουμε τον κόσμο με λόγο και με φως. Η εικονογραφημένη σκηνή που εμπνεύστηκε από τον μύθο της Μερόπης και του Σίσυφου ! 🌅 Αναδεικνύει τη δύναμη της πραότητας, της ελπίδας και της ισότιμης συνύπαρξης. Όταν η Μούσα της σοφίας στέκεται στο λευκό λόφο της αρχαίας Κορίνθου κι ο βασιλιάς της ευφυΐας την αντικρίζει όχι ως σωτήρα αλλά ως πνευματική σύντροφο… τότε γεννιέται κάτι μεγαλύτερο από τον μύθο: μια εσωτερική αλήθεια. Τίτλος: Η Σκιά του Βράχου ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ — Το Βάρος της Ανάμνησης Σκηνικό: Μια σιωπηλή βουνοπλαγιά. Ο ουρανός ακίνητος, γεμάτος σύμβολα και θραύσματα μνήμης. Ο βράχος του Σισύφου βρίσκεται λίγο πιο κάτω, μισοκρυμμένος μέσα στην ομίχλη. Ένα απόκοσμο φως φωτίζει διακριτικά τη ΜΕΡΟΠΗ, που στέκεται μόνη στο κέντρο της σκηνής. Σκηνή 1: Η Επιστροφή ΜΕΡΟΠΗ: (προσεγγίζει τον βράχο, σαν να ξυπνά από όνειρο) Τον άκουσα ξανά το κάλεσμα. Η πέτρα τραγουδά μέσα μου... Κάθε μέρα. Μα πού είναι εκείνος; Πού είναι ο άνδρας που αγάπησε την πρόκληση περισσότερο απ' την ελευθερία; (Ο ΣΙΣΥΦΟΣ εμφανίζεται από τη σκιά, σκυμμένος. Στάζει ιδρώτας μα κι αλαζονεία.)ΣΙΣΥΦΟΣ: Δεν αγαπά κανείς την τιμωρία. Μα αν την κοιτάξεις αρκετά... γίνεται καθρέφτης. Και τότε, σταματάς να κυλάς τον βράχο. Τον σηκώνεις μέσα σου. ΜΕΡΟΠΗ: Σε περίμενα. Όχι για λύτρωση, μα για αλήθεια. Την είδες ποτέ στο πρόσωπό σου; ΣΙΣΥΦΟΣ: Πρόσωπο… δεν θυμάμαι πια. Μόνο πέτρα. Και αντίσταση. Σκηνή 2: Το Δίλημμα (Η ΜΕΡΟΠΗ κάθεται στο βράχο. Ο ΣΙΣΥΦΟΣ περιφέρεται γύρω της.) ΜΕΡΟΠΗ: Κι αν η τιμωρία σου είναι μύθος, όπως εσύ τον φτιάχνεις; Αν έχεις ελευθερία, μα δεν τολμάς να την φορέσεις; ΣΙΣΥΦΟΣ: Προτιμώ το βέβαιο βάρος απ’ το αβέβαιο φως. Η ελπίδα… με φοβίζει. ΜΕΡΟΠΗ: Θα την μοιραστούμε. Αν θες. (Προτείνει το χέρι της. Ο ΣΙΣΥΦΟΣ διστάζει.) Σκηνή 3: Η Μεταμόρφωση (Ο βράχος αρχίζει να φωσφορίζει. Η σκηνή τρέμει.) ΣΙΣΥΦΟΣ: Ήρθε η στιγμή να ρωτήσω… Αν αφήσω τον βράχο, ποιος είμαι; ΜΕΡΟΠΗ: Είσαι εκείνος που διαλέγει. Και μόνο αυτό αρκεί. (Ο ΣΙΣΥΦΟΣ ακουμπά το χέρι της. Ο βράχος αρχίζει να διαλύεται σε φως.) Σκηνικό: Έρημος με ουρανό γεμάτο αρχετυπικά σύμβολα. Ο βράχος του Σισύφου, πελώριος, στέκεται ακίνητος στο βάθος. Μυστήριο φως λούζει τη σκηνή. Διάλογος: ΜΕΡΟΠΗ (με δάκρυα και θυμό): Μέρα τη μέρα, σε βλέπω να αγωνίζεσαι. Μήπως αγαπάς την τιμωρία σου, Σίσυφε; ΣΙΣΥΦΟΣ (με γαλήνη): Δεν είναι αγάπη. Είναι συνήθεια. Ή μήπως καθήκον; Όταν ο βράχος μιλά, εγώ σωπαίνω. ΜΕΡΟΠΗ: Η σιωπή σου είναι βροντερή. Μα αν έστω μια φορά τον άφηνες… αν διάλεγες να φύγεις; ΣΙΣΥΦΟΣ (χαμογελώντας πικρά): Και πού να πάω; Εδώ, ανάμεσα στην τιμωρία και στην ελπίδα, χτίζω τον εαυτό μου. (παύση – η ΜΕΡΟΠΗ πλησιάζει τον βράχο, τον ακουμπά) ΜΕΡΟΠΗ: Αν τον κυλήσω εγώ… τι θα γίνει; ΣΙΣΥΦΟΣ: Ίσως τότε... αρχίσει πραγματικά η ιστορία μας Πηγή:Γυναίκα το πρώτο ον του σύμπαντος και η πρώτη δεσμώτης Θ.Δάλμαρη. Ελληνική μυθολογία