Του Δημήτρη Βόγγολη Σημεία των Καιρών Νο2 εν έτει 2026 συμπληρώνω χωρία. Τίθεται το ερώτημα: πού τελειώνει η ευαισθησία και πού αρχίζει η υπερβολή; Η συνάντηση των αγροτών με τον πρωθυπουργό γίνεται αφού πρώτα «ανοίξουν οι δρόμοι» — άρα η διαμαρτυρία έχει ήδη αφοπλιστεί. Σύλληψη του Μαδούρο και ταυτόχρονη συμφωνία για πετρέλαιο με τις ΗΠΑ . Η "επιλαρχία αρμάτων" φωνάζει την απελπισία του πολίτη απέναντι στην ακινησία του κράτους. Σαν να λέει: "Αν δεν μπορείτε με διάλογο, φέρτε τα τανκς να τελειώνουμε". Μαύρο χιούμορ, αλλά και κραυγή. Η δικαιοσύνη λειτουργεί εκεί που δεν αγγίζει τα μεγάλα συμφέροντα. Οι ΗΠΑ και Βενεζουέλα δείχνουν ότι βλέπουν τον κόσμο σαν σκακιέρα συμφερόντων. Η Ελλάδα, στο φόντο, μοιάζει να είναι πιόνι που δεν κινείται. Διάλογος: «Η Ελλάδα στο πεζοδρόμιο» Πολίτης: Είπα κι εγώ να επισκεφθώ το χωριό μου και βρέθηκα σε αγροτικό μπλόκο. Τρακτέρ παντού. Ούτε φανάρι, ούτε τροχονόμος. Μόνο ο παπάς του χωριού να ευλογεί τις πατάτες. Σάτυρος: Μην ανησυχείς. Σύντομα θα στείλουν επιλαρχία αρμάτων. Όχι για τα τρακτέρ — για σένα που τόλμησες να ρωτήσεις "γιατί". Πολίτης: Και μετά βλέπω τον παππού που έσερνε τον σκύλο με το αμάξι. Του ρίξανε 12 μήνες φυλάκιση. Σ αυτόν που έγινε αιτία ν αυτοκτονήσει ο κτηνοτρόφος που του σκότωσαν 100 πρόβατα πόσα χρόνια φυλακή ; αυτός είναι άνθρωπος , δεν είναι σκύλος . Ένα μαντρί στην άκρη του χωριού. Οι πόρτες μισάνοιχτες. Στο πάτωμα τροφές που δεν θα φαγωθούν ποτέ. Τα μηχανήματα αρμέγματος σιωπηλά. Κουδούνια κρεμασμένα, που δεν θα ξανακουστούν. Μιλούν οι σκιές, τα αντικείμενα, κι ένας γείτονας φθάνει αργά. Το Μηχάνημα Αρμέγματος: — Πόσα πρωινά ξυπνούσα πριν απ’ τον ήλιο… κι εκείνος πάντα εδώ. Σήμερα… ούτε χέρια, ούτε γέλια, ούτε βρισιές από την κούραση. Μόνο σιωπή. Σακιά Ζωοτροφών: — Μας στοίβαξε για τον χειμώνα. Μας μέτρησε, μας υπολόγισε, μας φρόντισε. Και τώρα… τι να τα κάνουμε όλα αυτά χωρίς στόμα να τα φάει; Κουδούνια: — Κρεμόμαστε εδώ, άδεια. Εμείς που κάποτε γεμίζαμε τον κάμπο και τα βουνά με ήχο. Τώρα μόνο θυμόμαστε. Θυμόμαστε τα ζωντανά που χάθηκαν… Θυμόμαστε κι εκείνον που δεν άντεξε. Ο Γείτονας: — Τους το ’λεγε. «Εμβολιάστε τα, ρε παιδιά, πριν γίνει ζημιά». Κανείς δεν άκουσε. Και τώρα; Τώρα ψάχνουν ποιος φταίει. Μα ο άνθρωπος έφυγε. Κι εμείς μείναμε να κοιτάμε τα άδεια μαντριά. Η Φωνή του Κτηνοτρόφου (σαν ανάμνηση) Κτηνοτρόφος (ηχώ): — Δεν είναι τα λεφτά… Είναι η ζωή που έχτισα με τα χέρια μου. Είναι τα ζώα που μεγάλωσα σαν παιδιά μου. Ποιος θα μου τα γυρίσει πίσω; Το Μαντρί: — Εγώ τους φύλαγα όλους. Κι εκείνον, και τα ζωντανά του. Τώρα είμαι άδειο. Κι η αδικία βαραίνει πιο πολύ κι από την πέτρα. Πολίτης: Οι αγρότες θα συναντήσουν τον Πρωθυπουργό την Τρίτη και 13 του Γενάρη 2026. Λες να βγάλουν άκρη; Σάτυρος: Μόνο αν ο Πρωθυπουργός φέρει τρακτέρ. Για να μιλήσουν ισότιμα. Αλλιώς θα τους κεράσει ένα «θα δούμε» και μια φωτογραφία για το Instagram. Πολίτης: Και στο εξωτερικό; Οι ΗΠΑ κάνουν καταδρομικές ενέργειες, η Βενεζουέλα πουλάει πετρέλαιο, κι εμείς περιμένουμε επενδύσεις από τον Άγιο Φραγκίσκο. Σάτυρος: Εμείς δεν κάνουμε εξωτερική πολιτική. Κάνουμε εξωτερική προσευχή. Αν φυσήξει καλός άνεμος, ίσως έρθει και μια επένδυση με GPS χαλασμένο. «Η Ελλάδα στο πεζοδρόμιο – Μέρος Β’» Πολίτης: Λοιπόν, ήρθαν οι αγρότες στην Αθήνα. Τα τρακτέρ πιο καθαρά από το μετρό. Μόνο που το μετρό δεν έρχεται ποτέ στην ώρα του. Αγρότης: Εμείς, φίλε μου, δεν κλείνουμε δρόμους. Απλώς τους υπενθυμίζουμε ότι υπάρχουν με λακκούβες και διόδια. Γιατί το κράτος τους έχει ξεχάσει από το ’74. Σάτυρος: Και πολύ καλά κάνετε. Αν δεν κλείσει ο δρόμος, πώς θα θυμηθεί ο υπουργός ότι υπάρχει επαρχία; Νομίζει ότι η Ελλάδα τελειώνει στην Κηφισίας. Δικαστής: Έχω αποφάσεις! Για τον παππού που έσερνε τον σκύλο: 12 μήνες. Για τους υπεύθυνους των έργων που δεν έγιναν ποτέ: αναβολή. Για την καθυστέρηση του μετρό: παραγραφή. Για την ταλαιπωρία του Πολίτη: συμπάθεια. Και τώρα, για την εξωτερική πολιτική… Αποφασίζω και διατάζω: – Οι ΗΠΑ κάνουν ό,τι θέλουν. – Η Βενεζουέλα κάνει ό,τι μπορεί. – Η Ελλάδα κάνει ό,τι της λένε. Σκύλος (μπαίνει με αξιοπρέπεια): Ευχαριστώ για την ποινή, κύριε Δικαστά. Αλλά αν γίνεται, την επόμενη φορά δώστε και καμιά ποινή σε αυτούς που με βάζουν να πληρώνω κτηνίατρο με ΦΠΑ 24%. Πολίτης: Και τι θα γίνει με τη συνάντηση της Τρίτης; Θα λυθούν τα προβλήματα; Αγρότης: Αν λυθούν, να με πεις… υπουργό. Πάμε, μιλάμε, φωτογραφιζόμαστε, φεύγουμε. Το μόνο που αλλάζει είναι το catering. Σάτυρος: Μην είσαι άδικος .Κάθε φορά που γίνεται διάλογος, κάτι κερδίζουμε. Την ψευδαίσθηση ότι έγινε διάλογος. Πολίτης: Α, τώρα μιλάς σαν να θες να μπεις στη Βουλή. Σκύλος: Εγώ πάντως, αν ήμουν κυβέρνηση, θα έκανα κάτι ριζοσπαστικό. Θα άκουγα τον κόσμο. Πολίτης: Μιλάει και ο σκύλος τώρα; Σκύλος: Εδώ μιλάνε όσοι δεν πρέπει. Η παρουσία μου σε πείραξε; Σάτυρος: Μην τον κοροϊδεύεις. Ο σκύλος είναι ο μόνος εδώ μέσα που δεν δαγκώνει τον λαό. Πολίτης: Συγγνώμη… να περάσω γίνεται; Έχω δουλειά. Αγρότης: Γίνεται, αλλά όχι σήμερα. Σήμερα έχουμε μπλόκο. Αύριο έχουμε συνέλευση. Μεθαύριο έχουμε συνάντηση με τον Πρωθυπουργό. Την άλλη εβδομάδα… βλέπουμε. Σάτυρος: Μην ανησυχείς. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα όπου ο δρόμος κλείνει πιο συχνά από το ψυγείο. Δημοσιογράφος (πετάγεται): Κυρίες και κύριοι, ζωντανά από το σημείο της καταστροφής! Ο δρόμος έχει κλείσει, η οικονομία έχει παραλύσει, και ο Πολίτης… (στρέφεται στον Πολίτη) Πείτε μας πώς νιώθετε αυτή τη στιγμή της τραγωδίας. Πολίτης: Πεινάω. Σάτυρος: Τραγωδία όντως. Μπαίνει ο Υπουργός, με χαμόγελο που έχει εκπαιδευτεί σε σεμινάριο. Υπουργός: Καλησπέρα σας! Ήρθα να λύσω το πρόβλημα . Αγρότης: Ποιο από όλα; Υπουργός: Όποιο θέλετε. Αρκεί να μην είναι σήμερα. Πολίτης: Και τι θα γίνει με τους δρόμους; Υπουργός: Θα δούμε.(παύση) Πάντως, είμαστε σε καλό δρόμο. Σάτυρος: Γεμάτος βούρκο και λακκούβες. Μπαίνει ο Παπάς, ραντίζοντας αγιασμό. Παπάς: Ευλογημένοι να ’στε. Ευλογημένα και τα τρακτέρ. Και οι διαμαρτυρίες. Και οι αναβολές. Και οι υποσχέσεις. Και οι φόροι… (σταματά) Ε, όχι, οι φόροι δεν ευλογούνται. Η Ελλάδα που Περιμένει – Ελλάδα, προσωποποιημένη ως γυναίκα κουρασμένη αλλά αξιοπρεπής Πολίτης, που περιμένει πάντα κάτι Υπάλληλος, ειδικός στο «περάστε αύριο» Σάτυρος, σχολιαστής του παραλόγου Νεολαίος, που κοιτάζει το ρολόι και το αεροπορικό εισιτήριο Παππούς, που θυμάται εποχές που «όλα ήταν καλύτερα» Φωνή από τα μεγάφωνα, απρόσωπη, γραφειοκρατική, αμείλικτη «Εξυπηρέτηση Πολιτών – Αναμονή: Άγνωστη» Η Ελλάδα κάθεται στο κέντρο. Κρατάει έναν φάκελο γεμάτο αιτήματα. Πολίτης: Συγγνώμη… ποιος είναι ο τελευταίος; Παππούς: Εγώ ήμουν ο τελευταίος το ’85. Αλλά από τότε μπήκαν κι άλλοι. Νεολαίος: Εγώ πάντως δεν περιμένω πολύ. Αν αργήσει κι άλλο, φεύγω εξωτερικό. Σάτυρος: Μην το λες. Εδώ η αναμονή είναι παράδοση. Σαν τον μπακλαβά. Μόνο που ο μπακλαβάς τελειώνει κάποτε. Η Ελλάδα σηκώνεται αργά. Ελλάδα: Παιδιά μου… Εγώ περιμένω πιο πολύ από όλους. Περιμένω να με φτιάξουν, να με αγαπήσουν, να με νοιαστούν. Περιμένω να με δουν όχι σαν οικόπεδο, αλλά σαν πατρίδα. Πολίτης: Κι εμείς τι περιμένουμε; Ελλάδα: Να πάρετε σειρά. Και να μη φύγετε πριν έρθει η σειρά σας. Ακούγεται η Φωνή από τα μεγάφωνα: Φωνή: Ανακοίνωση: Ο αριθμός προτεραιότητας 2000 εξυπηρετείται τώρα. Παρακαλείται ο κάτοχος να προσέλθει στο γκισέ. Πολίτης: Ποιος είναι ο2000; Παππούς: Κανείς. Αυτός ο αριθμός δεν βγήκε ποτέ. Σάτυρος: Εξυπηρετούν πάντα κάποιον που δεν υπάρχει. Για να μην εξυπηρετήσουν αυτούς που υπάρχουν. Νεολαίος: Εγώ φεύγω. Δεν μπορώ να περιμένω άλλο. Ελλάδα (τον πιάνει από το χέρι): Μη φεύγεις. Αν φύγεις εσύ, ποιος θα με αλλάξει; Νεολαίος: Αν με κρατήσεις εσύ, θα με αλλάξεις; Σάτυρος: Και κάπως έτσι… Η Ελλάδα περιμένει. Και περιμένει. Και περιμένει. Μέχρι να θυμηθούμε ότι η σειρά μας δεν έρχεται από μόνη της. Την παίρνουμε