Ο Τρελός 26 November 2025 Παιδεία - Εκπαίδευση «Ο Τρελός» του Δημήτρη Βόγγολη, Υποστράτηγου ε.α., Προέδρου Πααγκόσμιας Ακαδημίας Της Ρωμιοσύνης Ιερός Σύνδεσμος Διαβάζοντας τον σύγχρονο Έλληνα φιλόσοφο Δημήτρη Λιαντίνη στο βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών έργο του «ΓΚΕΜΜΑ»* ενθουσιάστηκα από την εξιστόρηση του έργου του μεγάλου Ευρωπαίου συγγραφέα Friedrich Nietzsche, «Ο Τρελός» - ένα έργο που η ομοιότητά του με τα σημερινά συντελούμενα στην Ουκρανία και γενικά στον πλανήτη Γη δεν έχει προηγούμενο. Μια προφητεία για την εποχή μας, η απώλεια του Θεού δεν είναι απλώς θρησκευτική, αλλά πολιτική και ηθική. Μια υπέρβαση της εσωτερικής ισορροπίας της αρετής των ηγετών του κόσμου κατά τον Πλάτωνα που κινδυνεύει να μετατρέψει ολόκληρο το σύμπαν σε αφανισμό. Σκοτεινή αίθουσα με ελάχιστο φως. Στο κέντρο, ένας Τρελός κρατά φανάρι. Στο βάθος, οι Ηγέτες σε ημικύκλιο, με σκυμμένα κεφάλια. Ο Χορός στέκεται δεξιά και αριστερά, έτοιμος να γελάσει ή να θρηνήσεΟ Φιλόσοφος σε υπερυψωμένο βάθρο, σαν δικαστής ή μάντης. Ο Αφηγητής εκτός σκηνής, με φωνή που γεμίζει τον χώρο. Αφηγητής: Δεν έχετε ακουστά για κείνο τον Τρελό, που μέσα ντάλα μεσημέρι άναψε ένα φανάρι, όρμησε στη μέση της Αγοράς, και άρχισε να φωνάζει: «Ψάχνω για το θεό, ψάχνω για το θεό!» Χορός: (άγριο γέλιο). Απολέσθηκε, ρε; είπε ο ένας. Μήπως έχασε το δρόμο του σαν τα μικρά παιδιά; είπε ο άλλος. Μήπως κρύφτηκε κάπου; Μήπως μπαρκαρίστηκε σε καράβι, και έσυρε στην ξενιτειά;. Ο Τρελός: Πηδάει καταμεσής στους άθεους, τους Κοιτάζει άγρια στα μάτια, και λέει: «Ρωτάτε πού πήγε ο θεός; Εγώ θα σας πω. Τον σκοτώσαμε! Εσείς κι εγώ τον σκοτώσαμε. Όλοι εμείς είμαστε οι φονιάδες του. ΗΓΕΤΕΣ: Μα πώς κάναμε τέτοιο κακό; Πώς φτάσαμε ν' αδειάσουμε τις θάλασσες; Ποιος μας έδωκε το σφουγγάρι και σβήσαμε τους ορίζοντες; Πώς έγινε τρόπος να κόψουμε τη γης από το μαγνήτη του ήλιου; Για πού τραβάει τώρα η γης; Κι εμείς χωρίς τον ήλιο, για πού τραβάμε τώρα εμείς; ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Κοίτα πώς γκρεμιζόμαστε μπροστά. Πώς τραβάμε πίσω, πάνω, κάτω, αριστερά, δεξιά. Σε όλα τα σημεία. Στέκεται στη θέση του ακόμα το Πάνω και το Κάτω; Η στράτα μας δεν είναι μια περιπλάνηση μέσα στο ατελεύτητο Τίποτα; Η απογειάδα του άδειου χώρου δε μας παραφυσάει θανάσιμα; Δε γίνεται πιο παγερή η παγωνιά μας; Νύχτα πάνω στη νύχτα, δε μας κυκλώνει ζοφερότερη η νύχτα; Δέκα η ώρα το πρωί, και πρέπει ν' ανάψουμε τα φανάρια μας. ΧΟΡΟΣ: Ακούστε, τους νεκροθάφτες! Τον κρότο που κάνουν, καθώς παραχώνουν το θεό. Δεν σας παίρνει τη μύτη η θεϊκή αποσύνθεση; Γιατί και οι θεοί σαπίζουν. ΤΡΕΛΟΣ: Πέθανε ο θεός! Ο θεός είναι νεκρός! Κι αυτοί που τον σκότωσαν είμαστε εμείς. Είμαστε οι φονιάδες πάνω απ' όλους τους φονιάδες. ΗΓΕΤΕΣ:Ποιος μπορεί να μας παρηγορήσει τώρα; Το Άγιο και το Ισχυρό, εκείνο που άρμοζε ως τώρα σε τάξη τον κόσμο και τη φύση, στάζει αίματα ανάμεσα στα μαχαίρια μας. ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ:Ποιος θα σκουπίσει τα ματωμένα σας χέρια; Ποια αγιασμένα ύδατα θα σας γίνουν καθαρμοί; Τι λογής αγνιστήριες γιορτές, τι λογής ιερούς αγώνες θα θεσπίσετε; Το μέγεθος αυτής της πράξης είναι πάνω από το μέτρο των ανθρώπων.( υπερβολή εσωτερικής ισορροπίας και καταστροφική για τους λαούς του κόσμου). ΗΓΕΤΕΣ: Τώρα πρέπει οι ίδιοι εμείς να γίνουμε θεοί! Έτσι μόνο θα σταθούμε στο ύψος της πράξης του φόνου. Γιατί δεν εξανάγινε στυγερότερη πράξη. Αυτοί που θα ζήσουν μετά από μας, έχοντας πίσω τους ένα τέτοιο πελώριο έργο, θα ζήσουνε σε μια εποχή ανώτερη απ' όλες τις εποχές μέχρι τώρα.» Στο σημείο αυτό ο Τρελός σταμάτησε. Γύρισε τη ματιά του τριγύρω στους ανθρώπους, και οι άνθρωποι τον κοίταζαν χαμένοι. Ο Τρελός βρόντηξε τότες το φανάρι του στη γης. Και το φανάρι σβήστηκε σπάζοντας χίλια κομμάτια. ΤΡΕΛΟΣ: «Φτάνω νωρίς, σας λέω. Φτάνω προτού φτάσει το πλήρωμα του χρόνου. Ετούτη η πελώρια πράξη βρίσκεται καθ' οδόν. Ταξιδεύει. Δε χτύπησε ακόμη στ' αυτιά των ανθρώπων. Χρειάζεται χρόνο η αστραπή και η βροντή. Το φως των αστεριών χρειάζεται χρόνο. Οι πράξεις των ανθρώπων χρειάζονται χρόνο από τότε που γίνανε, ως τότε που θα φτάσουν στα αυτιά και στα μάτια τους. Και η πράξη τούτη είναι πιο μακρινή από τα μακρινά αστέρια. Και όμως, αυτοί που την κάμανε είμαστε εμείς!» Λένε ακόμη πως εκείνη την ίδια μέρα ο Τρελός μπήκε σε πολλές εκκλησίες, και κλαίγοντας σύνθεσε το δικό του Requiem για τον αιώνιο θάνατο του θεού. Ύστερα βγαίνει και λέει τα τελευταία του λόγια: ΤΡΕΛΟΣ: «Μα τι είναι αυτές οι εκκλησιές των ανθρώπων, αν δεν είναι οι σπηλιές και τα μνήματα του θεού;» 2023 *Από το βιβλίο: ‘’Γκέμμα’’ του Δ. Λιαντίνη, η μετάφραση του Στοχασμού 125, του Friedrich Nietzsche, που υπάρχει στο βιβλίο ‘’Η χαρούμενη επιστήμη’’.